Investigadores dunha empresa tecnolóxica recrearon, neurona a neurona, o cerebro da mosca da froita e púxeronno a funcionar dentro dun ordenador, conectándoo a un corpo simulado para que poida percibir e actuar. O traballo —dado a coñecer o 10 de marzo de 2026 desde Budapest— mostra que un cerebro emulado pode procesar sensacións e xerar condutas complexas sen instruccións directas, o que, segundo os seus autores, marca un avance relevante no camiño cara emulacións cerebrais de maior escala. A demostración pretende probar que certos trazos da intelixencia poden conservarse ao trasladarse dun soporte biolóxico a un dixital. Os responsables subliñan o potencial científico do experimento, ao tempo que alertan dos límites actuais para extrapolalo a cerebros máis grandes.

A réplica informática baséase nun modelo do cerebro adulto da mosca que contén aproximadamente 125.000 neuronas e 50 millones de sinapses, unha complexidade moi superior á de traballos previos sobre vermes con apenas 302 neuronas. Para elaborar a emulación os investigadores utilizaron o conectoma coñecido como FlyWire, que mapea o cableado cerebral, e integraron ese circuíto con marcos de simulación corporal e motores de física que reproducen sensacións e movemento. O resultado non é un mero cálculo illado: o circuíto informa a un corpo virtual, recibe dese estímulos visuais e táctiles e responde con movementos coordinados.

Segundo relata Alex Wissner-Gross na cobertura do experimento, a mosca dixital amosou comportamentos recoñecibles como camiñar, asearse e buscar alimento sen que eses actos foran programados de forma explícita. Esas accións apareceron de forma emerxente a partir da interacción entre a emulación neuronal e o entorno simulado, o que os autores interpretan como a posta en marcha dun lazo pechado percepción-acción. A escena foi rexistrada e documentada polo equipo, que tamén publicou vídeos e datos da simulación para o seu exame público.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

O texto orixinal que difundiu a nova está asinado por Giulio Prisco, e foi reproducido con autorización en varios medios dixitais. A nova demostración emprega ferramentas como NeuroMechFly para modelar o corpo e MuJoCo como motor de física, de xeito que as sinales xeradas pola rede neuronal emulada tradúcense en comandos motores e estes, á súa vez, crean novas sinales sensoriais. Esa retroalimentación converte a proba nunha experiencia dinámica, moi distinta das recreacións estáticas que ata agora dominaban a literatura.

Os autores do proxecto defenden que, ao completar o circuíto entre percepción e acción, a emulación permite estudar como os circuítos reais xeran comportamento, o que pode servir para testar hipóteses neurobiolóxicas e mellorar modelos de intelixencia artificial inspirados na bioloxía. Ademais, sinalan que dispor dun cerebro funcional nun entorno controlado abre posibilidades para explorar a relación entre conectoma e conduta dunha forma máis directa ca con experimentos en animais vivos. Con todo, insisten en que se trata dunha proba de concepto e non dunha réplica perfecta da bioloxía.

Entre as limitacións que subliñan os especialistas figura a enorme demanda computacional de executar redes deste tamaño en tempo real e a incerteza sobre canto da actividade simulada reproduce fielmente procesos bioquímicos e electrofisiolóxicos complexos. Escalar a técnica a cerebros de mamíferos ou ao humano implicaría un incremento case inimaxinable na cantidade de neuronas e sinapses a modelar, ademais de desafíos éticos e regulatorios para os que aínda non existe consenso sobre como afrontalos. A preservación da identidade, a posibilidade de experiencia consciente e a responsabilidade respecto de sistemas que emulen procesos mentais son debates abertos.

A comunidade científica recibiu a nova cunha mestura de interese e cautela: algúns investigadores valoran o salto técnico que supón conectar un conectoma completo cun corpo simulado, mentres que outros piden replicación independente e revisión por pares máis ampla para validar as conclusións. A referencia ao traballo de 2024 publicado en Nature, que proporcionou a base do modelo anatómico da mosca, axuda a situar este avance nunha traxectoria de acumulación de datos e ferramentas que hoxe fan posible a emulación a esta escala.

En Galicia, onde a investigación en neurociencias e a presenza de centros tecnoloxicamente avanzados medraron nos últimos anos, o experimento aporta motivos de reflexión sobre as capacidades e límites da simulación computacional. Aínda sendo un fito en miniatura, a mosca dixital volve poñer sobre a mesa preguntas sobre ata que punto a mente pode ser entendida como un sistema replicable e que pasos deben darse para que ese coñecemento se traduza en beneficios científicos e sociais sen obviar os riscos. O traballo, por agora, invita a observar con atención e prudencia a súa evolución.