Un equipo dos Estados Unidos, liderado por Alex Wissner-Gross e vinculado á startup Eon Systems, afirma ter recreado nun ordenador o cerebro dunha mosca da froita neurona a neurona, o que segundo os autores deixa á mente do insecto «vivindo nunha simulación». O anuncio público, fechado en marzo de 2026 e difundido a través de redes sociais con imaxes da criatura virtual, asegura que a emulación permite que o animal virtual camiñe, reaccione e interaccione de forma instintiva co seu contorno simulado. Os investigadores sosteñen que se trata da primeira vez que se consegue trasladar e facer funcionar un cerebro biolóxico completo nun ecosistema dixital. A afirmación despertou expectación e escepticismo porque o traballo aínda non pasou por revisión por pares nin se publicou nunha revista científica.
Segundo a presentación do equipo, a réplica computacional inclúe as preto de 125.000 neuronas e os aproximadamente 50 millóns de conexións sinápticas que caracterizan ao cerebro da mosca da froita. Os responsables explican que eses elementos foron mapeados e volcados nun contorno virtual ao que se acoplou un «corpo» dixital do insecto, de xeito que os sinais neuronais xeran movementos e percepcións na simulación. As imaxes difundidas mostran unha mosca movéndose nun espazo virtual e os autores aseguran que o seu comportamento é coherente con respostas instintivas observables en exemplares reais.
A comunidade científica tomou a noticia con cautela. O propio anuncio inclúe declaracións destinadas a subliñar a novidade do logro, pero os especialistas lembran que afirmacións desta naturaleza requiren verificación rigorosa. A falta dun artigo revisado, de datos abertos e de replicacións independentes impide por agora valorar con certeza ata que punto a emulación reproduce procesos dinámicos reais e non só modelos predictivos do comportamento.
Nos últimos anos, laboratorios de todo o mundo traballaron na creación de «xemelgos dixitais» de órganos para estudar respostas a fármacos e enfermidades, aínda que eses modelos adoitan ser simplificados e estatísticos. Ao contrario deses proxectos, os autores do experimento sosteñen que o seu traballo foi máis alá ao intentar reproducir a arquitectura completa e a actividade dun cerebro pequeno, o que implicaría non só unha descrición estrutural senón tamén unha dinámica funcional detallada. Para conseguilo, explican, combinaron técnicas de imaxe de alta resolución, análise de conectómica e unha enorme capacidade computacional para simular as interaccións neuronais.
Expertos non implicados no estudo insisten en que a distancia entre modelar conexións e reivindicar unha «transferencia» da mente é grande. Validar que a entidade simulada experimenta sensacións equivalentes ás dun organismo vivo esixe protocolos de proba específicos e, en última instancia, criterios éticos e filosóficos sobre o que se entende por conciencia. Ademais, a reproducibilidade do procedemento, a dispoñibilidade dos datos e a transparencia sobre algoritmos e parámetros serán claves para que a comunidade científica poida xulgar o valor do achado.
As implicacións prácticas e éticas dunha emulación funcional, se se confirmase, serían amplas: desde novas vías para a investigación neurobiolóxica ata debates sobre o estatus moral de entidades simuladas. Tamén plantexa interrogantes regulatorios sobre o uso destas réplicas en experimentación e sobre os límites da enxeñaría de sistemas que imitan procesos biolóxicos. Polo momento, algúns investigadores advirten sobre o risco dunha narrativa sensacionalista que antecipe escenarios de ciencia ficción sen as probas axeitadas.
A noticia tivo impacto global e suscitou interese entre centros de investigación en Europa e en España, do
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.