Cinco mulleres de Vigo, con idades comprendidas entre os 50 e os 70 anos, recuperaron gran parte da súa autonomía despois de sufrir ictus isquémicos e hemorráxicos, segundo un reportaxe publicado o 11 de marzo de 2026. Estas pacientes pasaron de depender dunha cadeira de rodas ou de necesitar axuda completa para as actividades básicas a poder realizar adestramentos de alta intensidade e levantar entre 40 e 50 quilos en peso morto, froito de procesos intensivos de neurorreabilitación. O caso evidencia como a combinación de exercicio dirixido e terapia específica pode reverter limitacións importantes na vida diaria. A experiencia tivo lugar en Vigo e as súas protagonistas atribúen a súa mellora a programas personalizados e a un equipo multidisciplinar.
No momento máis agudo da súa recuperación, as cinco viguesas precisaban asistencia para vestirse, desprazarse e outras tarefas cotiás, e nalgúns casos utilizaban cadeira de rodas de forma habitual. Os ictus que padeceron foron de distinto orixe —isquémicos e hemorráxicos—, o que obrigou a deseñar plans de rehabilitación adaptados a cada perfil e á evolución neurolóxica de cada paciente. Co tempo e a constancia na terapia, as secuelas motoras e funcionais redúcíronse de maneira notable. O fito máis salientable foi a capacidade de incorporar cargas considerables en exercicios de forza, un indicador tangible de recuperación muscular e de coordinación.
Os programas de neurorreabilitación que describen as pacientes combinan fisioterapia especializada, traballo neurocognitivo e adestramento de forza progresivo, orientado a recuperar patróns motores e estabilidade. O obxectivo non é só mellorar a forza illada, senón integrar a capacidade física e o control neurolóxico para que as actividades da vida diaria poidan realizarse con independencia. Os profesionais implicados insisten en que a intervención precoz e a intensidade axeitada son claves para aproveitar a plasticidade cerebral tras un ictus. Ademais, o acompañamento psicolóxico e a educación sobre prevención foron compoñentes habituais nos protocolos seguidos.
As mulleres entrevistadas no reportaxe subliñan o papel da constancia e da adaptabilidade dos exercicios: comezaron con tarefas moi sinxelas e foron incrementando a dificultade segundo a tolerancia e a evolución. Relatan que o apoio do fisioterapeuta e a sensación de pequenas vitorias semanais foron esenciais para manter a motivación. Tamén destacan a importancia de recuperar a confianza no propio corpo, unha dimensión que, segundo contan, é tan relevante como a mellora física. Para elas, pasar da dependencia case total a poder adestrar con cargas significativas supuxo un cambio radical na súa calidade de vida.
O ictus continúa sendo unha das principais causas de discapacidade adquirida na idade adulta e, aínda que as cifras varían, a necesidade de servizos de rehabilitación especializados é crecente. Estudos e guías clínicas recomendan intervencións multidisciplinares e a incorporación de exercicio terapéutico adaptado como piares da recuperación. Porén, a oferta e o acceso a estes recursos non sempre son homoxéneos, o que plantexa retos para garantir que todos os pacientes que poden beneficiarse deles reciban a atención axeitada. A experiencia destas viguesas pon de manifesto o potencial da rehabilitación intensiva cando se pode aplicar con continuidade.
Aínda que o progreso é significativo, os especialistas advirten de que os resultados dependen de múltiples factores: a extensión do dano cerebral, a comorbilidade, a idade e a rapidez coa que se inicia a terapia. Por iso, os equipos remarcan a necesidade de avaliar e axustar permanentemente os programas para evitar lesións e maximizar a funcionalidade. A recuperación pode requirir meses ou anos, e nalgúns casos a mellora mantense grazas a
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.