Rufián pide ás esquerdas reflexión ante a súa fragmentación: «Convén que se pregunten por que só hai dúas dereitas e, en cada provincia, catorce esquerdas»

Gabriel Rufián, portavoz de ERC no Congreso, instou este luns en Barcelona a unha autocrítica das forzas de esquerdas ao afirmar que deben preguntarse por que «só hai dúas dereitas e, en cada provincia, catorce esquerdas». As súas declaracións producíronse antes da presentación do libro Joan Tardà, «Una crónica republicana desde Madrid», e plantearon a necesidade de reflexionar sobre a estratexia e a unidade no espazo progresista.

O dirixente de Esquerra celebrou o acto na capital catalá, onde interveu brevemente para salientar o que considera un problema estrutural do taboleiro político: a dispersión de candidaturas e a falta de coordinación entre partidos con posicións afíns. Rufián enmarcou a súa advertencia nun diagnóstico sobre como se articulan as forzas políticas no territorio.

«Convén que as esquerdas se pregunten por que só hai dúas dereitas e en cada provincia catorce esquerdas»

Unha chamada á reflexión sobre a fragmentación

A constatación do portavoz de ERC apunta a unha dobre realidade: por unha banda, a existencia de dous espazos conservadores que nalgunhas ocasións actúan de forma coordinada, e por outra, unha proliferación de candidaturas e formacións na esquerda que comparten obxectivos pero compiten entre si. Rufián planteou a cuestión como un chamamento á esixencia estratéxica, non só á crítica retórica.

Para moitos analistas, a fragmentación entre opcións de esquerdas dificulta o aproveitamento do potencial de voto en sistemas electorais que penalizan a dispersión. A concentración do voto en listas máis compactas adoita traducirse en maior representación, mentres que a multiplicidade de candidaturas pode desperdiciar votos.

Contexto político e electoral

A observación de Rufián chega nun momento de debate permanente sobre alianzas e confluencias na esquerda española e catalá. Aínda que non precisou fórmulas concretas, subliñou que é necesario abrir unha reflexión honesta sobre por que non se consegue unha maior cohesión en moitos territorios.

O sistema de circunscricións provinciais e o método D’Hondt de asignación de escanos son factores mencionados con frecuencia nestes debates, xa que benefician a forzas con maior concentración de voto. Esa realidade institucional contribúe a que a repetida fragmentación na esquerda teña efectos prácticos na representación parlamentaria.

O acto en Barcelona serviu, ademais, para lembrar a traxectoria do autor do libro, exdirixente de Esquerra, e a súa mirada sobre a experiencia parlamentaria desde Madrid. A presentación foi o contexto elixido por Rufián para lanzar a súa crítica e suxerir que a introspección debe preceder a calquera reproche entre forzas afíns.

Na súa intervención, o portavoz non entrou a desgranar pactos concretos nin a sinalar responsables singulares, senón que formulou unha pregunta destinada a provocar debate interno. A proposta, segundo dixo, busca fomentar a responsabilidade colectiva fronte á dispersión de iniciativas que, ao seu xuízo, non sempre se traducen en eficacia política.

A reacción entre outras formacións de esquerdas non foi recollida de forma extensa no acto, pero as reflexións de Rufián poden reabrir conversacións sobre a mellor maneira de coordinar candidaturas e programas. Nos últimos anos, a tensión entre manter identidades políticas e sumar forzas foi unha constante.

Calquera que sexa a resposta que adopten as distintas organizacións, a advertencia de Rufián engade presión para que a esquerda propoña solucións pragmáticas que melloren a súa proxección electoral. A súa intervención, breve pero contundente, apunta a que a pregunta pola unidade seguirá ocupando un lugar central nos debates políticos do vindeiro ciclo.