Pedro Sánchez e Alberto Núñez Feijóo cúmpren este marzo un ano sen manter un encontro bilateral, tras a última reunión celebrada en La Moncloa hai doce meses para abordar o gasto en defensa. Desde entón non houbo chamadas nin citas fixadas entre o presidente do Goberno e o líder do PP, pese á tensión xerada pola guerra en Oriente Medio e a crise enerxética, factores que, segundo fontes oficiais, non provocaron un desxelamento nas súas relacións. A reunión prevista para o 19 de xaneiro, na que se debía tratar o envío de tropas a Ucrania, quedou aprazada polo accidente ferroviario de Adamuz e nunca se retomou.
O encontro de hai un ano, incluído nunha rolda de contactos para consensuar o incremento do gasto militar, non serviu para pechar diferenzas e o Executivo finalmente elevou a partida ata o 2,1% do PIB sen someter a decisión a votación no Congreso. Esa forma de proceder alimentou a desconfianza en Génova e marcou o ton dunha relación que desde entón foi errática e distante. A falta de acordos en asuntos de Estado —segundo analistas— deixou un baleiro de coordinación en política exterior nun momento de alta volatilidade internacional.
No lugar de contactos directos entre os dous líderes, o Goberno optou por unha rolda de chamadas entre portavoces e por encontros a nivel técnico para explorar medidas antiinflacionarias, un labor coordinado polo ministro de Presidencia e Xustiza, Félix Bolaños. Estas conversacións desenvolvéronse, en boa medida, por teléfono e cun formato que o Executivo presenta como igualitario para todos os grupos parlamentarios. A oposición criticou que ese esquema non substitúe a información e o diálogo político entre os máximos responsables, especialmente en relación coa postura de España fronte aos conflitos internacionais.
Tras o accidente de Adamuz houbo un breve episodio de contactos para tentar rebaixar a tensión: o xefe de Gabinete de Presidencia, Diego Rubio, púxose en comunicación coa súa homóloga en Génova, Marta Varela, tras as queixas pola falta de información. Fontes gobernamentais sinalaron entón que a traxedia e o contexto internacional deberían propiciar unha reflexión compartida, e algúns agardaban que se abrira unha xanela de entendemento. Con todo, eses xestos non se traduciron nunha axenda común nin en encontros presenciais entre Sánchez e Feijóo.
Os dous dirixentes só coincidiron en seis reunións desde que Feijóo asumiu a dirección do PP, hai case catro anos, un ritmo de encontros escaso que contribuíu a que as diferenzas se enquisten. Varias desas citas concentráronse na rolda para tratar o gasto en defensa, pero fóra dese ámbito as conversacións foron esporádicas e, en moitas ocasións, marcadas pola confrontación pública. A distancia acentuouse tamén pola carga simbólica que teñen decisións pasadas sobre guerra e alianzas internacionais, que o PP e o PSOE interpretan de xeitos enfrontados.
A actual escalada en Oriente Medio e a incerteza nos mercados enerxéticos amosaron a ausencia dun fronte común entre o Goberno e o principal partido da oposición. A dirección popular reprochou ao Executivo que non ofrecese información puntual sobre a posición de España e sobre as posibles implicacións das tensións internacionais. Desde Moncloa, a resposta foi que a comunicación con todos os grupos farase a través dunha intervención pública do presidente o próximo 25 de marzo no Congreso, fórmula que o PP considera insuficiente para acordos de calado.
A fractura sobre asuntos de Estado ten efectos prácticos: dificulta a busca de consensos imprescindibles para misións internacionais, decisións sobre defensa e paquetes de resposta ante a inflación e a crise enerxética. No taboleiro parlamentario, a falta de entendemento pode traducirse en debates máis duros e nunha maior dificultade para aprobar medidas que requiran unha base ampla de apoio. Analistas consultados por este diario subliñan que a política exterior, pola súa natureza, esixe canles de comunicación estables que agora están erosionadas.
En Génova, a dirección do PP mantén unha postura vixiante e crítica, reclamando transparencia e participación en decisións con impacto na seguridade e no gasto público. No Goberno, en cambio, sinalan que a información está a proporcionarse por vías institucionais e que a comparecencia no Congreso persegue ofrecer un marco común. Ningunha das partes, por agora, fixou unha data para retomar unha reunión bilateral entre os seus máximos responsables.
O ano de incomunicación entre Sánchez e Feijóo deixa unha imaxe de esgotamento do canal político directo e formula a pregunta sobre como se xestionarán os próximos retos internacionais sen un diálogo fluído entre executivo e oposición. Coa cita parlamentaria do 25 de marzo como próxima parada, o pulso entre ambos seguirá marcando a capacidade de España para articular respostas conxuntas nun escenario exterior cada vez máis esixente.
