Pedro Sánchez e Alberto Núñez Feijoo protagonizaron este mércores unha das sesións máis ásperas da lexislatura durante a comparecencia do xefe do Executivo para explicar a posición de España ante a escalada en Oriente Próximo. O que debía ser unha exposición técnica sobre decretos e medidas urxentes derivou nun choque persoal e político: Sánchez acusou a Feijoo de ser cómplice da política do presidente estadounidense Donald Trump polo seu «silencio» fronte á guerra; Feijoo respondeu con ira e cunha frase que xa quedou para a anécdota parlamentaria: «Non á guerra e non a vostede».
Unha intervención coa mirada posta no pasado e dardos ao líder do PP
O presidente arrancou a súa intervención cunha referencia histórica que marcou o ton. Lembrou a invasión de Iraq de 2003 e a figura de José María Aznar, que entón respaldou a operación impulsada por George W. Bush pese a que —dixo— apenas un 6% da cidadanía española mostraba apoio. Sánchez trazou un paralelismo directo: «A Aznar substituírono o señor Feijoo e o señor Abascal e a Bush substituíuno Donald Trump», espeteu, e acusou ao líder do PP de non estar «preparado para levar o timón do país» se acepta ou garda silencio ante medidas bélicas que considera ilegais.
No seu aparato retórico, o presidente defendeu que o patriotismo pasa por «oporse a unha guerra ilegal que en nada beneficia os intereses dos españois nin dos europeos» e levantou a bandeira da diplomacia: segundo Sánchez, España logrou situarse «como referencia internacional na defensa da paz» e conseguiu mobilizar á Unión Europea. Estas afirmacións buscaban blindar a estratexia do Executivo ante unha opinión pública inquieta polo recrudecemento do conflito e polas implicacións económicas de calquera escalada armamentística.
Feijoo, que tivo a palabra despois, contestou con dureza. Chamouno «matón» a Sánchez polas súas críticas e reivindicou o rexeitamento á guerra desde a oposición; con todo, engadiu unha acusación dirixida ao propio presidente: afirmou que a propaganda iraniana estampara a cara de Sánchez en mísiles e empregouna como símbolo dunha suposta desorientación do Executivo. «Non á guerra e non a vostede», dixo para deixar claro que rexeitaba tanto o conflito como a figura do mandatario.
«Algo tan honorable como a defensa da paz non se pode sostentar se a propaganda iraniana estampa a túa cara en mísiles de guerra»
Contexto: vella división sobre intervencións exteriores e a sombra de coalicións
A refriega non é allea á historia recente: en Galicia, onde Feijoo forxou a súa carreira como líder da Xunta, a pegada do rexeitamento social á guerra de Iraq lembra en actos e manifestacións que marcaron a toda unha xeración política. Hoxe, a polarización devolve esas memorias ao primeiro plano e obriga a cada partido a situarse con nitidez. Feijoo pretende manter a imaxe de moderado que o fixo forte en Galicia, pero a conversa pública sitúao ante a disxuntiva de votar coa dereita europea que apoia medidas máis duras ou de marcar distancia fronte á extrema dereita de Santiago Abascal.
O encontrón no hemiciclo incluíu, ademais, o xa habitual intercambio sobre pactos e apoios. Sánchez acusou indirectamente ao PP de compartir espazo con Vox; Feijoo, pola súa banda, reprochou ao Goberno os seus acordos con forzas independentistas e a presenza de partidos como EH Bildu na aritmética parlamentaria. Nese terreo, a sesión mesturouse con broncas sobre decretos anticrise, axudas autonómicas e a xestión dos Orzamentos: o PSOE, con Sánchez á fronte, acusou ao PP de criticar tardíamente a resposta aos damnificados mentres comunidades gobernadas polos populares —extremas predeces
