Santiago volve aparecer nos mapas profesionais da arquitectura española: a estación intermodal e a súa pasarela peonil, obra de estudioHerreros, foron incluidas no Anuario de Arquitectura Española de Arquitectura Viva, que recolle as 24 obras máis destacadas do ano. Trátase da única proposta galega na selección, un recoñecemento que subliña a ambición urbana de Compostela tras a apertura da infraestrutura en xuño de 2025.
A obra que conecta máis que modos de transporte
A intervención na estación de Santiago non é só un edificio para viaxeiros: é un dispositivo de conexión urbana pensado para salvar o forte desnivel que separa o casco histórico da periferia sur e para superar a fragmentación que xera o trazado ferroviario. O proxecto incorpora unha pasarela peonil que corre polo costado oeste do complexo e un edificio de viaxeiros adosado que integra tren, autobús e taxi nun espazo cuberto, facilitando transbordos e percorridos con escaleiras mecánicas e ascensores de grande capacidade.
Desde o estudo promoven a idea dunha arquitectura que reorganiza a cidade e non se limita a conter fluxos: «mediante unha pasarela peonil que o percorre polo seu costado oeste», recolle a memoria do proxecto, unha solución que dá vida a un vestíbulo con relación directa aos andíns por medio dun sistema de «fingers» que articula percorridos e accesos. O resultado é unha infraestrutura que, ademais de funcional, dialoga co panorama urbano e coa historia de Compostela.
Materialmente, a pasarela e a estación combinan elementos industriais e translúcidos: columnas de formigón prefabricadas sosteñen unha estrutura que xoga co zinc nas cubertas, metal deployé en tons dourados, policarbonato e vidro U-glass. As estruturas metálicas vistas en verde achegan unha nota cromática recoñecible dende o exterior e axudan a definir un carácter propio para a intermodal, onde o tratamento da luz e a protección fronte á choiva son determinantes para a experiencia do usuario.
Un recoñecemento que fala do contexto
A inclusión na categoría de Marcos Contextuales do Anuario non é casual: esta sección premia intervencións que actúan sobre o seu contorno máis aló do estritamente arquitectónico, que conectan barrios e permiten novas pezas de espazo público. En Santiago, a obra incorpora ademais a praza de Clara Campoamor, concibida como novo ámbito de estancia e paso, un engadido de cidade público que pretende substituír unha fronteira que antes era impenetrable para moitos residentes.
Galicia viu nos últimos anos obras de infraestrutura que intentaron conxugar respecto polo patrimonio e modernidade: a cidade compostelá, co seu casco histórico declarado Patrimonio da Humanidade, esixe solucións que non compitan coas pedras antigas, senón que as enlacen coa vida contemporánea. Nese senso, a estación actúa como unha ponte funcional e simbólica: facilita a chegada de peregrinos e viaxeiros, pero tamén ordena percorridos cotiáns de veciños que cruzan a cidade para traballar ou estudar.
Á falta dunha maior difusión ou de novos encargos a gran escala, o premio serve de tarxeta de visita para os profesionais e para a cidade. Que sexa a única obra galega na selección subliña ademais unha dinámica rexional: se ben Galicia exportou talento, as grandes intervencións públicas deste tipo foran escasas en comparación con outras comunidades. Este recoñecemento pode incentivar unha maior atención á inversión en mobilidade e espazo público na comunidade.
Repercusións e próximos pasos
A visibilidade nun anuario nacional adoita traducirse en efectos prácticos: maior interese de investidores e promotores, invitacións
