Sirat, a nova película de Oliver Laxe, chega á recta final cara aos Oscar con dúas nominacións: Mellor película internacional e Mellor son. Rodada en España e Marrocos, a fita acumulou recoñecemento crítico e comercial: ducias de galardóns e máis de 460.000 espectadores entre 2025 e comezos de 2026.
A película sitúa a súa acción nun territorio marcado por manobras militares, escaseza de combustible e campos de minas, sen nomear de forma explícita os episodios históricos que evoca. Laxe recorre á ambigüidade para contar unha historia que transcorre, en boa parte, na franxa sahariana baixo a influencia marroquí.
## Traxectoria do director e da rodaxe
Oliver Laxe coñece Marrocos a fondo: viviu alí doce anos tras a súa etapa en Londres e alí dirixiu os seus primeiros filmes. Os seus títulos anteriores, Todos vós sodes capitáns (2010) e Mimosas (2016), recibiron premios en Cannes e cimentaron a súa voz cinematográfica.
A rodaxe de Sirat repartíuse entre España e Marrocos: 16 días en Teruel e 20 en territorio marroquí. O tempo no norte de África é, á vez, escenario e materia do filme.
Os recoñecementos non se fixeron esperar. Entre outros, a película recibiu:
6 Premios Goya
8 Premios Gaudí
5 Premios do Cine Europeo e o Gran Premio do Xurado en Cannes
Unha billeteira que supera os 438.644 espectadores en 2025 e uns 25.000 máis nos primeiros meses de 2026
## Entre o decorado e a realidade
Na película aparecen elementos que remiten a un contexto real: manobras militares, colas por combustible e, sobre todo, campos minados que causan vítimas. Porén, o filme non puntualiza nomes nin datas.
Quen coñece a historia do Sahara Occidental atopa paralelismos inevitables coa guerra entre Marrocos e o Frente Polisario (1975-1991), posterior á retirada española. Parte da trama sitúase “no sur, preto de Mauritania”, un lugar onde a pegada do conflito é aínda tanxible.
## Herdanza do conflito e presenza militar
Tras a guerra, Marrocos levantou un longo muro defensivo —coñecido como o muro marroquí ou berm— que acada aproximadamente os 2.700 quilómetros. A franxa ao leste do muro permanece baixo control do Frente Polisario, e a rexión conserva un forte despregue militar.
Os campos de minas, herdados de décadas atrás, seguen representando un perigo. Non existe un reconto exacto e as estimacións varían, pero son coñecidas as consecuencias humanas: milleiros de vítimas desde a súa instalación.
A película aproveita esta realidade como pano de fondo sen convertela nunha mensaxe política directa. Laxe opta pola suxestión e a experiencia sensorial, deixando que o espectador relacione as pezas.
## Recepción e preguntas abertas
Á espera dos Oscar, Sirat xa xerou debates sobre a representación de conflitos e o papel do cinema en zonas sensibles. A crítica eloxiou a potencia visual e a dirección de actores, mentres que algúns espectadores reclaman maior contextualización histórica.
Sexa como for, a película consolida a Laxe como un referente do cinema iberoafricano e abre cuestións sobre como contar realidades dolorosas desde a ficción.
[CATEGORÍA: cultura]
