Sirat, a nova película de Oliver Laxe, chega á recta final cara aos Oscar con dúas nominacións: Mellor película internacional e Mellor son. Filmada en España e Marrocos, a cinta acumulou recoñecemento crítico e comercial: decenas de galardóns e máis de 460.000 espectadores entre 2025 e principios de 2026.
A película sitúa a súa acción nun territorio marcado por manobras militares, escaseza de combustible e campos de minas, sen nomear de forma explícita os episodios históricos que evoca. Laxe recorre á ambigüidade para contar unha historia que transcorre, en boa parte, na franxa sahariana baixo a influencia marroquina.
## Traxectoria do director e da rodaxe
Oliver Laxe coñece Marrocos a fondo: viviu alí doce anos tras a súa etapa en Londres e alí dirixiu os seus primeiros filmes. Os seus títulos anteriores, Todos vós sodes capitáns (2010) e Mimosas (2016), recibiron premios en Cannes e cimentaron a súa voz cinematográfica.
A rodaxe de Sirat repartíuse entre España e Marrocos: 16 días en Teruel e 20 en territorio marroquí. O tempo no norte de África é, á vez, escenario e materia do filme.
Os recoñecementos non se fixeron esperar. Entre outros, a película recibiu:
- 6 Premios Goya
- 8 Premios Gaudí
- 5 Premios do Cine Europeo e o Gran Premio do Xurado en Cannes
- Unha cifra de espectadores que supera os 438.644 espectadores en 2025 e uns 25.000 máis nos primeiros meses de 2026
## Entre o decorado e a realidade
Na película aparecen elementos que remiten a un contexto real: manobras militares, colas por combustible e, sobre todo, campos de minas que causan vítimas. Non obstante, o filme non puntualiza nomes nin datas.
Quen coñeza a historia do Sáhara Occidental atopa paralelismos inevitables coa guerra entre Marrocos e o Frente Polisario (1975-1991), posterior á retirada española. Parte da trama sitúase “no sur, preto de Mauritania”, un lugar onde a pegada do conflito aínda é palpable.
## Herdanza do conflito e presenza militar
Tras a guerra, Marrocos ergueu un longo muro defensivo —coñecido como o muro marroquí ou berm— que alcanza aproximadamente os 2.700 kilómetros. A franxa ao leste do muro permanece baixo control do Frente Polisario, e a rexión conserva un forte despregamento militar.
Os campos de minas, herdados de décadas atrás, seguen representando un perigo. Non existe un reconto exacto e as estimacións varían, pero son coñecidas as consecuencias humanas: miles de vítimas desde a súa instalación.
A película aproveita esta realidade como pano de fondo sen convertela nun mensaxe político directo. Laxe opta pola suxestión e a experiencia sensorial, deixando ao espectador que relacione as pezas.
## Recepción e preguntas abertas
Agardando polos Oscar, Sirat xa xerou debates sobre a representación dos conflitos e o papel do cine en zonas sensibles. A crítica eloxiou a potencia visual e a dirección de actores, mentres qu
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.