José Miguel Giráldez, profesor universitario e columnista, advirte nun artigo publicado o 15 de marzo de 2026 que a dependencia do petróleo condiciona decisións políticas e conflitos internacionais. No seu texto, o autor sitúa o epicentro desa tensión en rexións como Venezuela, Cuba e Irán e apunta ao estreito de Ormuz como punto estratéxico clave. A columna sostén que o combustible fósil actúa hoxe como motor de poder e de violencia, con consecuencias humanitarias e xeopolíticas inmediatas.
A reflexión chega nun momento de escalada de tensións rexionais, onde incidentes en infraestruturas enerxéticas e maniobras navais elevaron a preocupación polo subministro. O ensaio non é só unha denuncia medioambiental, senón tamén unha lectura política: o petróleo, segundo o autor, alimenta non só economías senón tamén arrogancias e estratexias de Estado. Ese vínculo entre recursos e dominación é a tese que percorre todo o argumento.
O texto contrapón o desexo colectivo dun mundo máis verde coa realidade de líderes e políticas que permanecen ligadas aos hidrocarburos. O autor describe un escenario onde a economía e a seguridade se entrelazan e onde as decisións sobre guerra e paz pasan por quen controla o fluxo de cru. Esa dependencia determina alianzas, bloqueos e presións diplomáticas que afectan tanto a países produtores como a consumidores.
O petróleo como motor de poder
Virar a mirada cara a Venezuela, Cuba e Irán permite ver como os recursos enerxéticos condicionan a política exterior e a soberanía. Venezuela aparece no discurso como exemplo dun país cuxa influencia internacional se mide pola súa capacidade petroleira. No caso de Cuba, o autor plantea que a necesidade de combustible pode limitar a autonomía das decisións, especialmente cando os recursos escasean e a axuda externa se volve decisiva.
En Irán, a atención diríxese ao estreito de Ormuz, ruta pola que transita unha parte significativa do petróleo mundial. O control ou a ameaza sobre ese corredor marítimo ten efectos inmediatos nos prezos e na capacidade de resposta das potencias occidentais. Os incidentes na zona lembran que unha crise rexional pode escalar rapidamente e provocar repercusións globais nun mercado xa tensionado.
O artigo subliña ademais o papel das sancións, os bloqueos e as alianzas militares como instrumentos que cobran nova vida cando o combustible se converte nunha arma. A competencia por asegurar subministros levou, segundo o autor, a que actores estatais e privados instrumentalicen recursos enerxéticos para fins xeopolíticos. Esa dinámica complica a resolución pacífica dos conflitos e aumenta o custo humano das confrontacións.
Consecuencias rexionais e globais
As consecuencias non son só xeoestratéxicas: hai impactos económicos e sociais palpables. A volatilidade dos prezos da enerxía golpea economías dependentes das importacións e a cidadáns que sofren aumentos no custo da vida. Ademais, as infraestruturas enerxéticas convértense en obxectivos vulnerables, con danos que poden prolongar crises humanitarias e cortar servizos esenciais.
Sobre a esfera política interna, o autor critica dirixentes que, na súa opinión, se benefician da lóxica do petróleo e a empregan como lexitimación. Tamén sinala o risco de que narrativas simplistas convirten a intervención militar ou o bloqueo económico en solucións rápidas a problemas estruturais complexos. Nese sentido, critica a retórica que glorifica a forza cando a resolución de conflitos esixe, precisamente, alternativas á confrontación.
O análise concluído polo columnista remite a unha paradoxa: mentres hai consenso técnico e social sobre a necesidade de transición enerxética, as realidades xeopolíticas manteñen a moitos actores encadeados ao cru. Romper esa dependencia esixe políticas coherentes, investimentos a longo prazo e acordos internacionais que reduzan a centralidade do petróleo na axenda de seguridade. Sen eses cambios, advirte o autor, as tensións actuais dificilmente desaparecerán.
Para lectores e responsábeis públicos, a invitación final é clara: non basta con denunciar a dependencia; é preciso deseñar estratexias que desactiven os mecanismos polos que o petróleo se transforma nunha arma. Só así, conclúe, poderá avanzarse cara a un modelo no que a enerxía deixe de ser o sangue que alimenta os conflitos e recupere o seu papel como recurso que sostén a vida e o desenvolvemento. Na actual coyuntura, esa transformación non é só ambiental, senón profundamente política e urxente.
