José Miguel Giráldez, profesor universitario e columnista, advirte nun artigo publicado o 15 de marzo de 2026 que a dependencia do petróleo condiciona decisións políticas e conflitos internacionais. No seu texto, o autor sitúa o epicentro desa tensión en rexións como Venezuela, Cuba e Irán e apunta ao estreito de Ormuz como punto estratéxico clave. A columna sostén que o combustible fósil actúa hoxe como motor de poder e de violencia, con consecuencias humanitarias e xeopolíticas inmediatas.
A reflexión chega nun momento de escalada de tensións rexionais, onde incidentes en infraestruturas enerxéticas e manobras navais elevaron a preocupación polo subministro. O ensaio non é só unha denuncia medioambiental, senón tamén unha lectura política: o petróleo, segundo o autor, alimenta non só economías senón tamén arrogancias e estratexias de Estado. Ese vínculo entre recursos e dominación é a tese que atravesa todo o argumento.
O texto contrapón o desexo colectivo dun mundo máis verde coa realidade de líderes e políticas que permanecen ligadas aos hidrocarburos. O autor describe un escenario onde a economía e a seguridade se entrelazan e onde as decisións sobre guerra e paz pasan por quen controla o fluxo do petróleo. Esa dependencia determina alianzas, bloqueos e presións diplomáticas que afectan tanto a países produtores como a consumidores.
O petróleo como motor de poder
Virar a mirada cara a Venezuela, Cuba e Irán permite ver como os recursos enerxéticos condicionan a política exterior e a soberanía. Venezuela aparece no discurso como exemplo dun país cuxa influencia internacional se mide pola súa capacidade petrolífera. No caso de Cuba, o autor sinala que a necesidade de combustible pode limitar a autonomía das decisións, especialmente cando os recursos escasean e a axuda externa se volve decisiva.
En Irán, a atención diríxese ao estreito de Ormuz, ruta pola que transita unha parte significativa do petróleo mundial. O control ou a ameaza sobre ese pasillo marítimo ten efectos inmediatos nos prezos e na capacidade de resposta das potencias occidentais. Os incidentes na zona recordan que unha crise rexional pode escalar rapidamente e provocar repercusións globais nun mercado xa tensionado.
O artigo subliña ademais o papel das sancións, os bloqueos e as alianzas militares como instrumentos que cobran nova vida cando o combustible se converte nunha arma. A competencia por asegurar subministracións levou, segundo o autor, a que actores estatais e privados instrumentalicen recursos enerxéticos para fins xeopolíticos. Esa dinámica complica a resolución pacífica dos conflitos e aumenta o custo humano das confrontacións.
Consecuencias rexionais e globais
As consecuencias non son só xeoestratégicas: hai impactos económicos e sociais palpables. A volatilidade dos prezos da enerxía golpea economías dependentes das importacións e cidadáns que sofren aumentos no custo da vida. Ademais, as infraestruturas enerxéticas convértense en obxectivos vulnerables, con danos que poden prolongar crises humanitarias e cortar servizos esenciais.
Na esfera política interna, o autor critica a dirixentes que, na súa opinión, se benefician da lóxica do petróleo e a empregan como lexitimación. Tamén sinala o risco de que narrativas simplistas convertan a intervención militar ou o bloqueo económico en solucións rápidas a problemas estruturais complexos. Nese sentido, critica a retórica que glorifica a forza cando a resolución de conflitos esixe, precisamente, alternativas á confrontación.
A análise concluída polo columnista remite a unha paradoxa: mentres hai consenso técnico e social sobre a necesidade de transición enerxética, as realidades xeopolíticas manteñen a moitos actores encad
Fonte: El Correo Gallego.
