O COB salvou un encontro complicado no Pazo de Ourense o 15 de marzo de 2026 e impúxose ao Tizona por 79-77, pero a vitoria deixou máis dúbidas que certezas. O equipo ourensán chegou ao descanso irrecoñecible e tivo que recorrer a unha mellor defensa na segunda metade para dar a volta a un partido que puido perder. A sensación ao final foi de alivio e advertencia: o triunfo mantén vivas as opcións de play-offs, pero expuxo fallos que non pode permitirse.

A primeira metade foi moi frouxa por parte do equipo local, que xogou por baixo das súas posibilidades e acumulou minutos de incerteza. Esa falta de continuidade e de oficio fixo temer polas súas aspiracións nunha liga cada vez máis esixente. O Pazo, volcado co equipo, contribuiu a cambiar o foco e a empurrar unha reacción que resultou decisiva.

O rival tampouco ocultou a súa calidade: o Tizona confirmou por que compite con equipos de maior orzamento e cadro, pese a estar a loitar por evitar o descenso. A súa proposta de xogo incomodou ao COB e deixou claro que este grupo pode plantar batalla a calquera cando atopa o seu ritmo. A Primeira División da FEB volve mostrarse como unha categoría dura e de altas esixencias.

Encontro de altibaixos e reacción na segunda metade

O inicio da segunda metade trouxo unha mellor versión do COB, máis intenso en defensa e máis directo en ataque, capaz de recortar distancias e afrontar os últimos minutos con opcións reais de triunfo. A presión sobre os visitantes foi maior e as perdas do Tizona convertéronse en ocasións para o local. O resultado final, 79-77, reflicte un axuste na recta final máis que unha superioridade sostida.

O protagonismo individual tamén apareceu nos instantes decisivos; xogadores como Kingsley Okanu amosaron a súa enerxía e foron felicitados polos seus compañeiros nos minutos de celebración. O equipo celebrou a vitoria, aínda que consciente de que o esforzo tivo máis que ver con recuperar o ton que con un plan de xogo brillante.

A xornada, ademais, tivo un ambiente festivo: ata case os últimos minutos, o máis comentado no pavillón foi a exhibición de breakdance de Mini Ali, que animou o público e contribuíu a un final de partido vibrante. A afección do Pazo volveu aparecer como factor importante, empurrando nos momentos delicados e celebrando o pasamanos final.

Lección para o vestiario

As palabras do adestrador rival resumiron a sensación xeral sobre o choque: recoñecemento ao equipo ourensán pola súa campaña, pero tamén a constatación de que o COB non pode durmirse. Así o expresou o adestrador do Tizona, Denís Pombar, tras o partido, nun comentario que reflicte o respecto do resto de adestradores cara o conxunto local.

“Hai que dar a noraboa ao COB pola tempada que está a facer, é digna de recoñecemento. Non só polas vitorias que leva senón pola forma en que xogan como equipo. Paréceme un equipo que dende fóra, se non tivésemos que xogar contra eles, dá gusto velo”.

A ese eloxio é de dobre fío: serve para valorar o traballo colectivo pero tamén para lembrar que o equipo non pode acomodarse. A mensaxe interna debe ser de humildade e de traballo continuo, porque o calendario que resta esixirá regularidade e menos erros individuais.

Se o vestiario interioriza a advertencia, o partido de onte pode lerse como unha proba superada con nota baixa: capacidade de reacción e carácter para pechar un encontro axustado. Se non, a mesma fragilidade mostrada na primeira metade podería pasar factura en enfrontamentos vindeiros contra rivais directos.

En termos clasificatorios, a vitoria mantén ao COB na loita polos postos de play-off, pero subliña a necesidade de evitar altibaixos. A Primeira FEB non perdoa, e os equipos que aspiran ás prazas de ascenso deben demostrar consistencia durante as xornadas que restan.

A lectura final para o corpo técnico e a afección é clara: o triunfo renova a ilusión, pero a advertencia do Pazo debe traducirse en traballo e concentración. Se o equipo aprende a lección, ten capacidade para competir con calquera; se non, a subida farase máis empinada nas próximas semanas.