Universidade Católica de Valencia, sede da rúa Trinitarios. / F.Calabuig
"Non es gay, tes unha ferida". Esta é a frase que marca o inicio do descenso aos infernos para decenas de mozos valencianos. En parte do ecosistema ideolóxico da Universidade Católica de Valencia (UCV), a homosexualidade é un termo proscrito. No seu lugar, impúxose o acrónimo AMS: Atracción polo Mesmo Sexo. É unha trampa deseñada e plasmada en ambientes académicos e traballos como o de Raúl Eguía para desposuír a persoa da súa identidade e convertela nun enfermo. Levante-EMV puido acceder a este documento académico. As frases entrecomiñadas proceden directamente del.
O dogma que a UCV validou nos seus mestrados sostén que o desexo homosexual é un "desorde" derivado dunha infancia traumática ou dunha "ferida do pai". Esta teoría, herdada dos sectores máis extremistas da psicoloxía reparadora estadounidense (como os postulados de Joseph Nicolosi descartados desde hai décadas), propón que se se "cura" esa ferida, a heterosexualidade aflorará de forma natural. É a gran mentira que sostén as terapias de conversión.
O documento analizado é transparente na súa dedicatoria: "Crimos no amor" (1 Xn 4, 16). Porén, a práctica que sustenta este texto está bastante afastada do amor cristián. As terapias de conversión que presuntamente se coordinaban no Centro de Orientación Familiar (COF) 'Mater Misericordiae' de Valencia operaron baixo un mecanismo de culpa inducida que destrúe a autoestima do individuo. Ensínase ao mozo a monitorizar os seus pensamentos as 24 horas do día, a rexeitar os seus impulsos máis básicos e a ver a súa propia natureza como unha "adicción" destrutiva que incluso podería requirir medicación se a vontade falla.
Este sistema non busca a felicidade do suxeito, senón o seu sometemento a un canon estético e moral. O trauma aparece cando a persoa, tras meses ou anos de "itinerario de maduración", descobre con horror que a súa orientación non cambia, que o desexo persiste a pesar das oracións, dos fármacos e da introspección forzada. É aí onde o sistema teorizado na UCV amosa a súa cara máis cruel: se non te curas, é porque a túa fe é débil, porque non queres "abandonar o pecado" ou porque o teu corpo é "rebelde" ao tratamento. O resultado é unha fractura psíquica profunda chegando a trastornos mentais graves como depresión ou bulimia (documentados por Levante-EMV), pero que nestes contornos se ignoran sistematicamente en favor dunha pureza inalcanzable.
Levante-EMV púxose en contacto co autor do TFM e co titor para coñecer a súa versión, pero polo de agora non recibiu resposta. O Instituto Juan Pablo II, pola súa banda, asegura que os traballos que se elaboran na institución académica "enmárcanse na liberdade de cátedra e no debate académico". Isto quere dicir -continúan- "que poden xerar discusión e controversia científica, sempre dentro do respecto á metodoloxía e á análise crítica".
O vínculo entre a teoría universitaria e o trauma humano é directo e rastrexable. O TFM de Eguía non quedou nun caixón do Instituto Juan Pablo II; serviu para formar intelectualmente os "orientadores" que logo recibían a mozos no 'Mater Misericordiae'. Ao ler nun texto universitario oficial que o desexo homosexual está vinculado por natureza á agresividade sexual ou á pedofilia, o dano á autoestima do estudante é devastador.
Moitos superviventes relatan como estes contidos lles fixeron crer que eran "bombas de reloxaría" perigosas para a sociedade, afundíndoos en estados de ansiedade e odio cara a si mesmos. O uso de bibliografía pseudocientífica que asocia o amor LGTBI con trastornos mentais graves non é un erro académico dun alumno despistado; é unha arma de control validada por unha institución con poder de certificar. A UCV proporcionou o manual de instrucións para as terapias de conversión, validando mesmo a idea de que a medicación psiquiátrica podería ser a solución para quen "non lograba vencer" os seus impulsos naturais.
A Organización Mundial da Saúde e as principais asociacións de psiquiatría do mundo foron claras: as terapias de conversión non funcionan e, ademais, son perigosas. O risco de ideación suicida entre quen pasa por estes procesos multiplícase respecto á poboación xeral. Porén, no Máster da UCV, estes procesos presentábanse como un "camiño de maduración integral" necesario para ser un home ou unha muller de proveito. Esta disonancia entre a evidencia científica e o ensino universitario creou unha xeración de persoas rotas que aínda hoxe buscan respostas na sanidade pública para os traumas xerados na impunidade do 'Mater Misericordiae'.
O factor humano nesta investigación son as vidas truncadas, os anos perdidos en confesionarios escuros e consultas estériles buscando unha heterosexualidade química que nunca chegaría. É a historia dunha institución que financiou, tutelou e avalou un sistema de tortura psicolóxica sistemática. Detrás de cada crédito universitario dese máster, hai unha persoa á que lle dixeron que a súa forma de amar era unha enfermidade e que, quizais, unha pastilla podería "corrixir" o que o dogma consideraba un erro.
