O presidente de Estados Unidos, Donald Trump, afirmou nunha entrevista e nunha posterior comparecencia pública o 9 de marzo de 2026 que a ofensiva que autorizou contra Irán evitou o que describiu como un ataque inminente da república islámica e que, de non ter intervido Washington, Israel quedara practicamente aniquilado. Trump situou a decisión na inminencia dun ataque contra intereses estadounidenses e aliados e defendeu que a operación, iniciada algo máis dunha semana antes, deixou a Irán “moi debilitado” en termos militares. A declaración chegou nun momento de forte tensión nas rutas de hidrocarburos e tras conversas con outros líderes mundiais sobre a escalada rexional.

Na entrevista concedida á cadea CBS, o presidente asegurou que as forzas iranianas estaban a piques de lanzar ataques “en cuestión de días” e que a resposta militar estadounidense foi necesaria para neutralizar esa ameaza. Trump sostivo que a campaña aérea e de mísiles provocou danos significativos na capacidade de combate de Teherán, polo que estimou que, no plano estritamente militar, as unidades atacadas quedaron case inoperativas. Varias fontes oficiais estadounidenses, non citadas en público, ofreceron partes de dano semellantes aínda que difíciles de verificar de forma independente.

O mandatario explicou que, segundo a súa valoración, as forzas iranianas perderon practicamente a súa capacidade de operar con normalidade: mencionou a destrución de mísiles, o afundimento ou a inutilización de embarcacións e a redución das comunicacións e da aviación operativa. Afirmacións na liña dese parte de danos circularon xa por analistas occidentais, pero tamén foron contrarrestadas por declaracións desde Teherán que reclaman información distinta sobre o alcance das perdas. A falta de acceso independente aos lugares atacados complica unha verificación rápida e completa do que realmente ocorre sobre o terreo.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Trump engadiu que a campaña bélica «vai a rematar moi rápido», unha previsión máis optimista ca a que el mesmo ofrecera ao principio do conflito, cando calculou que a operación podería durar “catro ou cinco semanas”. Ese cambio de horizonte temporal busca transmitir que a fase máis intensa dos ataques está próxima a concluír, aínda que expertos en seguridade advirten de que a desestabilización política e as represalias irregulares poderían prolongar as consecuencias. Así mesmo, a rapidez dunha campaña militar non garante a ausencia de contragolpes asimétricos, segundo países e analistas que seguen a crise.

En relación co control do comercio marítimo, o presidente non descartou a posibilidade de que Estados Unidos asuma, temporalmente, a vixilancia e seguridade do estreito de Ormuz para asegurar o tránsito de petroleiros se as tensións o requiren. Ese paso, dixo, serviría para “recuperar o tránsito” de buques nunha das principais rutas de hidrocarburos do planeta, cuxa paralización xa está a afectar aos mercados enerxéticos. A rexión do Golfo foi historicamente un punto neurálxico para a exportación de cru, polo que calquera intervención directa en Ormuz tería implicacións xeopolíticas e económicas de calado.

Tras falar co presidente ruso, Vladimir Putin, segundo confirmou o Kremlin, Trump avanzou ademais que estuda a posibilidade de levantar determinadas sancións ao petróleo iraniano como parte das xestións diplomáticas. O Goberno estadounidense aínda non concretou que medidas se flexibilizarían nin en que prazos, pero a mera posibilidade xa influíu na evolución dos prezos. A Casa Blanca e Moscú intercambiaron chamadas e mensaxes desde o inicio da crise, nunha mestura de competencia e coordinación que engade complexidade á resposta internacional.

O anuncio prodúcese nun contexto de fortes subidas nos mercados do gas e do petróleo que se moderaron parcialmente na xornada pola intervención de actores internacionais e pola expectativa dunha reacción coordinada do G7. Analistas financeiros sinalaron que calquera control efectivo do tráfico en Ormuz ou o alongamento do conflito podería manter prezos elevados e beneficiar a produtores alternativos, entre eles Rusia, que viu reactivadas algunhas vendas ante a interrupción de subministracións desde o Golfo. Esa redistribución de fluxos enerxéticos xa está a ser obxecto de debate en Bruselas e en capitais asiáticas.

Por outra parte, informes e declaracións públicas apuntan a que Teherán non recibiu un apoio militar directo e decisivo de potencias como Rusia e China, o que, segundo algúns experts, estaría a redefinir os equilibrios aliados no conflito. Non obstante, a presenza de actores con intereses diverxentes multiplica a incerteza sobre a duración e a intensidade da crise. Nacións veciñas e organizacións internacionais pediron moderación e canles diplomáticas, aínda que as medidas concretas de contención aínda non cristalizaron en acordos visibles.

Fontes de intelixencia e analistas consultados por medios internacionais advirten de que a retórica presidencial e as manobras militares aumentan o risco dun conflito máis amplo se as represalias se suceden ou se os aliados se ven directamente implicados. Mentres tanto, a administración estadounidense asegura que traballa con socios para evitar un vertido rexional e para procurar a seguridade do tráfico marítimo e das subministracións enerxéticas. A evolución nas próximas semanas será determinante para calibrar se a previsión dun fin rápido do conflito se confirma ou se, pola contra, se prolonga con efectos duradeiros.