Donald Trump asegurou este mércores en Nueva York, nunha entrevista breve co portal Axios, que o conflito contra Irán progresa favorablemente e que agarda que remate pronto porque, segundo el, queda “pouca cousa” por atacar. O presidente fixo a declaración nun encontro de apenas cinco minutos e volveu recalibrar o calendario que tiña ofrecido sobre a campaña militar. A comunicación chega na duodécima xornada desde o inicio da operación conxunta con Israel, nun momento de elevada tensión no Golfo Pérsico e no estreito de Ormuz. As súas palabras, destinadas a subliñar o control de Estados Unidos sobre a evolución do conflito, non coinciden coa preparación de aliados e servizos de intelixencia, que contan con prazos máis longos.
Na súa intervención, Trump insistiu en que as forzas estadounidenses e os seus aliados causaron máis dano do previsto e que, por iso, a campaña está “moi adiantada” respecto do seu calendario orixinal. Tamén defendeu que, se el decidise poñer fin ás hostilidades, estas rematarían en calquera momento, unha afirmación que subliña o seu papel central nas decisións militares. O presidente axustou de novo a duración estimada da ofensiva: despois de ter falado de “catro ou cinco semanas” en días previos, agora dixo que se calcularan “seis semanas” para o efecto total. Esa variabilidade nos seus prazos xerou incerteza sobre a duración real da operación e as expectativas internacionais.
A acción militar, bautizada pola Casa Blanca como “Operación Furia Épica” e lanzada hai doce días en coordinación con Israel, incluíu ataques selectivos contra obxectivos iranianos, segundo a versión oficial estadounidense. Fontes citadas por Axios, tanto estadounidenses como israelís e baixo anonimato, indicaron que están a preparar polo menos dúas semanas adicionais de operacións contra Irán. Ese escenario contrasta coas declaracións públicas do presidente e anticipa unha escalada sostida que podería prolongarse máis aló das previsións iniciais.
O propio ministro de Defensa israelí, Israel Katz, afirmou este mércores que o seu país prosseguirá a campaña “sen límite de tempo” ata acadar todos os obxectivos e asegurar unha victoria decisiva, segundo recolleron medios internacionais. As declaracións de Katz reforzan a percepción dunha coordinación estreita entre Washington e Tel Aviv, pero tamén subliñan o risco dunha contenda prolongada. Analistas consultados por distintos medios advirten do custo humanitario e xeopolítico dunha guerra de maior duración, aínda que por agora non hai sinais dunha intervención terrestre a gran escala.
Na conversa con Axios o presidente confirmou ademais que a Mariña estadounidense afundiu 16 embarcacións con capacidade para semear minas no Estreito de Ormuz, o paso estratéxico por onde transita ao redor dunha quinta parte do petróleo mundial. Segundo a Casa Blanca, a intelixencia norteamericana detectou intentos iranianos de desplegar minas, aínda que non determinou con exactitude o seu número, que se considera limitado. O uso ou a ameaza do uso de minas foi unha das principais preocupacións para o tráfico comercial e elevou as medidas de seguridade naval na rexión.
Nun mensaxe difundido na rede X, o almirante Brad Cooper, xefe do Mando Central de EEUU, definiu a misión estadounidense no Golfo como a eliminación da capacidade iraniana para proxectar poder e acosar a navegación comercial. Nese vídeo o responsable militar asegurou que a capacidade de combate de Estados Unidos está a crecer mentres a de Irán se reduce, unha lectura destinada a xustificar as operacións en curso. A Casa Blanca reforzou a súa presenza naval e aérea na zona para protexer o tráfico marítimo e disuadir novas agresións.
A mestura de anuncios públicos optimistas, axustes nos prazos e alertas dos servizos de intelixencia xerou unha atmosfera de incerteza entre aliados e mercados. O propio Trump fixera declaracións semellantes o luns, pouco antes do peche das bolsas, reclamando avances rápidos; a reiteración de mensaxes contrastantes con estimacións anónimas de maiores preparacións militares engade presión sobre os responsables políticos e os operadores económicos. Mentres tanto, as rutas comerciais e as compañías petrolíferas seguen a evolución con atención polo impacto potencial no prezo do cru e no transporte marítimo.
En síntese, a retórica presidencial busca transmitir control e finitude do conflito, pero a realidade sobre o terreo e as previsións de fontes militares apuntan a unha posible extensión das operacións. Con Estados Unidos e Israel aliñados e dispostos a manter a presión, a comunidade internacional observa a evolución con cautela, consciente de que os prazos e obxectivos seguen sendo fluidos e de que calquera incidente en puntos sensibles como Ormuz pode complicar aínda máis o cadro rexional.
