Un informe elaborado pola compañía Solera e divulgado esta semana conclúe que os automóbiles modernos gañaron en complexidade de forma notable: nunha comparación entre modelos de 2012 e 2022 apreciase un aumento cuantitativo e cualitativo das pezas que integran un vehículo. O estudo, presentado en Madrid, atribúe este crecemento ao despregue de novas tecnoloxías e sistemas de asistencia á condución que obrigan a incorporar máis compoñentes e electrónica. O resultado é unha maior dificultade para as reparacións e un encarecemento xeral da posvenda.
Segundo o documento titulado «A posvenda (in)sostible», un coche de 2012 contaba de media con 8.360 pezas, mentres que o seu equivalente de 2022 alcanza as 12.757, o que equivale a un incremento do 52,5% en apenas dez anos. Esa cifra non só reflicte maior número de elementos mecánicos, senón tamén a proliferación de sensores, módulos electrónicos e elementos integrados en conxuntos que antes eran máis sinxelos e accesibles. A medición pon de manifesto unha tendencia constante cara a vehículos máis conectados e con sistemas que requiren coñecementos e ferramentas específicas para a súa manipulación.
O informe compara ademais a duración de intervencións semellantes ao longo do tempo e detecta aumentos significativos nas horas de taller necesarias. Por exemplo, a substitución dun parachoques dianteiro demandaba arredor de seis horas en 2004; en 2024 pode chegar a supoñer ata trinta e dúas horas de traballo pola integración de radares, cámaras e cableado complexo. No caso do parachoques traseiro a estimación pasou de dez a quince horas, segundo os casos analizados.
Este incremento na complexidade repercute asemade no prezo dos repostos. O estudo sinala que o custo das pezas subiu ata un 25% nos últimos catro anos e que certos compoñentes, como os faros dianteiros, experimentaron incrementos aínda máis acentuados entre 2024 e 2025. A incorporación de tecnoloxías de iluminación avanzada —LED, Matrix-led ou incluso sistemas láser— e a presenza de elementos electrónicos en unidades que antes eran puramente mecánicas explican gran parte dese encarecemento.
A tendencia á alza en prezos e tempos de reparación obsérvase de forma transversal en marcas e modelos de menos de cinco anos, independentemente da orixe de fabricación, xa sexan firmas chinesas, coreanas, xaponesas ou europeas. O informe subliña que a homoxeneización tecnolóxica entre gamas e mercados acentúa o impacto sobre o usuario final e sobre os operadores da posvenda, que deben adaptarse a un parque de vehículos cada vez máis sofisticado.
Para os consumidores, as consecuencias son directas: facturas de reparación máis altas e prazos de entrega máis longos, co consiguiente efecto sobre a mobilidade e a satisfacción do cliente. Para os talleres independentes e a rede de posvenda supón un reto en materia de formación, investimento en ferramentas e xestión de stock, xa que certos compoñentes resultan máis caros e máis difíciles de conseguir ou substituír sen acceder a canles autorizadas.
Máis alá do custo económico, o informe plantexa cuestións sobre a sustentabilidade e a economía circular: o aumento de pezas electrónicas e módulos integrados complica a reparación, o reacondicionamento e o reciclaxe, o que pode redundar en máis residuos e menor vida útil dalgúns subsistemas. Os autores advirten da necesidade de políticas que faciliten o acceso á información técnica, a interoperabilidade e o dereito a reparar para non penalizar consumidores e pequenas empresas.
O documento conclúe que a posvenda debe reinventarse para xestionar esa complexidade crecente, con colaboración entre fabricantes, aseguradoras, talleres e administracións públicas. O sector afronta retos técnicos, loxísticos e regulatorios que, se non se abordan, poden encarecer e ralentizar aínda máis a atención ao cliente e a transición cara a modelos máis sostibles. Asina Fernando Álvarez, Madrid, 11 de marzo de 2026.
