Unha análise elaborada polo Centro Superior de Estudos da Defensa Nacional e actualizada o 13 de xaneiro de 2025 anticipou o deterioro da seguridade no Oriente Medio e avisou expresamente das consecuencias dunha campaña de ataques contra Irán. O documento, manexado polo Ministerio de Defensa español, sostén que os bombardeos empurrarían Teherán a cambiar de táctica e a recorrer ás súas últimas cartas: o terrorismo por delegación e unha aposta decidida pola arma nuclear. A lectura deste traballo converteuse nunha referencia obrigada para altos cargos do Estado desde o estourido do conflito na rexión.
O informe foi asinado polo enxeñeiro industrial e analista en materia de seguridade David Poza Cano, vinculado ao Instituto para la Diversificación y Ahorro de la Energía, que combina a súa experiencia en mercados enerxéticos co estudo do terrorismo e da defensa. No estudo, o autor parte da premisa de que a obsesión estratéxica da República Islámica é garantir a supervivencia do réxime, e que todas as súas opcións militares e políticas xiran en torno a ese obxectivo. Esa visión condiciona, segundo o informe, a resposta iraniana ante calquera agresión exterior.
O traballo describe a estrutura de disuasión que Irán vén construíndo na última década, articulada no que denomina catro piares. O primeiro é a rede de aliados e milicias —o chamado eixo de resistencia— que inclúe formacións como os hutíes en Iemen, Hizbulá no Líbano e grupos apoiados en Gaza. O segundo pilar é o avance nos mísiles balísticos e vehículos aéreos non tripulados, que proporcionan a Teherán unha capacidade de resposta rápida e imprevista en teatros próximos.
O análise subliña que, ata agora, esa estratexia asimétrica e por delegación serviu para disuadir adversarios directos que contan co apoio de Estados Unidos, e por iso Irán evitou enfrontamentos abertos. Con todo, o estudo advirte de que unha escalada de bombardeos directos contra instalacións iranianas podería erosionar esas opcións intermedias e deixar o réxime con menos alternativas intermedias. Ese escenario, escribe o autor, aumenta o risco de recorrer a medidas máis extremas.
Unha das conclusións máis inquietantes do informe é que os ataques a infraestruturas clave poden acelerar unha dobre reacción: intensificar campañas de violencia a través de grupos afíns fóra do territorio iraniano e acelerar a toma de decisións internas cara á adquisición de armas nucleares. O documento non ofrece previsións optimistas sobre o período posterior a un conflicto aberto e sostén que a contención clásica podería perder eficacia se Irán optase por esa dobre vía.
A publicación, xestionada polo CESEDEN, recuperou protagonismo nos despachos ministeriais a medida que as tensións se traduciron en incidentes armados recentes na rexión. Fontes institucionais consultadas sinalan que estudos desta natureza serven para calibrar riscos e axustar políticas, pero tamén lembran que a incerteza é alta e moitas variables xeoestratéxicas seguen abertas. Os autores do informe recomendan cautela e prioridade ás vías diplomáticas para evitar que a dinámica prevista se converta en irreversible.
Desde unha perspectiva rexional, a posible intensificación da actividade das súas proxies supón un desafío directo para os países do Golfo e para Israel, pero abre igualmente riscos para a seguridade global e as rutas enerxéticas. O papel da aviación non tripulada e da capacidade balística iraniana, destaca o informe, limita a resposta convencional e complica calquera cálculo de custo-beneficio por parte dos contendentes. Iso fai que as decisións externas sobre intervencións militares teñan efectos imprevisibles e potencialmente de longo alcance.
Para España e a Unión Europea, a lectura deste informe coin
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.