A actualidade informativa vese marcada por ¿ata cando?, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos esténdense máis alá do inmediatamente visible.
Contexto histórico e referencias clásicas
Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
«Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?». Con estas palabras, o 8 de novembro do ano 63 a. C., Cicerón deu a coñecer ante o Senado de Roma a conxuración que preparaba Catilina para facerse co poder absoluto.
Hai uns meses escribín neste mesmo xornal un artigo no que utilicei a xenial frase de William Shakespeare na súa ‘Hamlet’ –«Algo cheira a podre no Reino de Dinamarca»–, referíndome á podreza que día a día ía e vai apoderándose do Goberno, do PSOE de Sánchez e mesmo do seu entorno familiar máis próximo.
Hoxe, ao iniciar este escrito, os meus pensamentos voan a tempos aínda máis afastados que os do Príncipe Hamlet e remontan ao ano 63 a. C., cando Cicerón, ao saber das maniobras torticeiras de Catilina para facerse co poder na República romana, denunciouno publicamente ante o Senado, iniciando o seu discurso coa frase «Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra? (¿Ata cando, Catilina, abusarás da nosa paciencia?).
Para culminar a súa ambición, Catilina pasara nos últimos tempos, sen dubidar para acadar os seus obxectivos, na práctica de usos ilegítimos do poder, preparando unha conxuración ao longo e ancho de todo o territorio da península itálica.
Aquel discurso de Cicerón incluíu tamén unha coñecida sentenza do célebre orador, que incluso chegou aos nosos días e tráenos á mente as corruptelas do PSOE de Sánchez: «¡O tempora, o mores!» (¡Oh tempos, oh costumes!).
Diante desta situación, Catilina, consciente de que era cuestión de tempo que o detivesen, optou por marchar a Etruria e encabezar desde alí aos insurxidos.
En Roma quedaron numerosos cómplices do rebelde, aos que encomendou levar a cabo o levantamento na cidade.
Por outra parte, o 9 de novembro (que coincidencia coas datas que estamos a vivir), Cicerón publicou unha nova ‘Catilinaria’ e declarou que non se tomarían represalias contra os sediciosos que se entregasen no acto.
O Senado de Roma, pola súa banda, aprobou entón o ‘Senatus consultum de re publica defendenda’ («Decreto do Senado en defensa da República»), algo así como unha ‘moción de censura pública’, instrumento legal que empregaba o Senado romano cando a República se vía ameazada.
Foi desta maneira que coa súa perfecta oratoria en defensa da súa patria, Cicerón conseguiu desbaratar a ‘conxuración de Catilina’ un mes de novembro do ano 63 a. C.
Nestes días de novembro de 2025, rememorando aqueles acontecementos, tampouco podo evitar reler o comezo do meu libro de latín ‘De Coniuratione Catilinae’, escrito por Salustio e no que se afirma: «Catilina, nobili genere natus, fuit magna vi et animi et corporis sed ingenio malo pravoque» (Catilina, nacido nunha familia nobre, posuía unha grande fortaleza de ánimo e de corpo, pero era de natureza malvada e perversa).
Seguramente á mente dos lectores acudirá a imaxe de Pedro Sánchez camiñando con aspecto marcial e narcisista sobre a alfombra vermella dos corredores da sede da Unión Europea.
Para concluír, véñeme á mente comparar a situación da Roma dese ano 63 a. C. coa que agora estamos a vivir en España.
E parafraseando ao xenial Cicerón non podo evitar dicir: ¿ata cando, Sánchez, abusarás d
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.