Israel evacua os suburbios do sur de Beirute; fuxen 700.000

O Exército de Israel ordenou a evacuación inmediata dos suburbios do sur de Beirut, afectando a 700.000 persoas. A decisión forma parte dunha campaña militar crecente no Líbano, que xa deixou centos de vítimas civís.

Unha evacuación masiva sen precedentes

As rúas de Dahiye convirtéronse en escenarios de caos cando resoaron as primeiras ráfagas de fusil, usadas como sinal de alerta. Moitos residentes interpretaron os disparos como unha advertencia de inminentes bombardeos.

A carretera colapsou en cuestión de horas. Os vehículos abandonaron os seus carrís habituais. Algúns condutores optaron por avanzar en sentido contrario para escapar canto antes.

Mohammad, un mozo natural do sur do país, conduciu con desesperación. Vivía en Beirut dende hai tres décadas, pero agora teme pola seguridade dos seus pais. “Onte salvamos as súas vidas”, asegurou.

Impacto humanitario e caos loxístico

Segundo informes oficiais, 700.000 persoas habitan os catro municipios afectados pola orde israelí. Entre eles: Chiyah, Burj al Barajneh, Haret Hreik e Hadath.

• Os desprazados diríxense principalmente a zonas montañosas ou ao norte do país
• As escolas gobernamentais colapsaron como refuxios temporais
• Algunhas familias volven ás súas casas tras pasar ata 14 horas varadas nas estradas

As autoridades israelís tamén atacaron infraestruturas civís. Edificios que albergaban a persoas desprazadas sufriron impactos, aumentando a sensación de indefensión.

Escalada militar e medo xeneralizado

Dende o luns, 102 civís morreron e 638 resultaron feridos segundo fontes libanesas. O conflito entre Hizbulá e Israel intensifícase día a día.

Ademais, as forzas israelís xa tomaron cinco puntos estratéxicos na fronteira sur, rompendo o alto ao fogo asinado en novembro de 2024.

O río Litani era a nova liña divisoria marcada por Tel Aviv. Agora, nin sequera Beirut parece fóra do alcance dos bombardeos.

Voces do exilio

Para Mohammad, esta situación revive recordos da ocupación israelí do pasado. “Cando era neno, non podía visitar á miña familia. Tiña que cruzar postos de control”, relatou.

Outros, como Fourat, comparan a actual campaña cun plan inmobiliario de limpeza étnica. “Non hai outro nome para isto”, afirmou.

Ante a falta de alternativas, moitos deciden quedar. Prefiren morrer nos seus fogares antes que vagar sen rumbo por un país que xa non recoñece o seu dereito a permanecer.