A ameaza do lume: unha xornada crítica que pon a proba os protocolos de emerxencia

O reloxo contra as lapas antes do empeoramento meteorolóxico

Os servizos de extinción afrontan horas decisivas no seu combate contra os incendios forestais que manteñen en vilo a varias comunidades autónomas. A mirada está posta no ceo e nos termómetros, porque a xanela de oportunidade que ofrecen as condicións actuais podería pecharse en cuestión de horas. A Axencia Estatal de Meteoroloxía advertiu de que a partir de mañá se instalará unha onda de calor que manterá a gran parte do país en situación de risco extremo ata o próximo domingo, un escenario que complicaría sobremaneira as operacións sobre o terreo.

A planificación das labores de extinción converteuse nunha carreira contra o reloxo. Os equipos despregados saben que cada minuto conta e que os dous días que aínda quedan antes do pico térmico son esenciais para lograr avances significativos. Non é para menos: as previsións apuntan a temperaturas elevadas e baixa humidade ambiental, unha combinación explosiva que multiplica a capacidade de propagación de calquera foco que quede activo.

Un balance humano e territorial sen precedentes

As cifras falan por si soas da magnitude do que está a ocorrer. Máis de 100.000 persoas tiveron que permanecer confinadas nos seus fogares ou foron desaloxadas preventivamente en catro comunidades autónomas distintas. A cifra de evacuados roza as 30.000 persoas, o que obriga a mobilizar recursos asistenciais e albergues improvisados para atender a quen tiveron que abandonar as súas vivendas.

A decisión de confinar localidades enteiras non se toma ao chou. Implica cortar estradas, suspender actividades económicas e xerar un impacto psicolóxico na poboación que non sempre se contabiliza. En concellos como Santa María de la Alameda, en Madrid, e Las Navas del Marqués, en Ávila, o confinamento converteuse na única medida viable para garantir a seguridade dos veciños ante a proximidade das lapas ou a densidade do fume.

O Ministerio do Interior tamén adoptou unha medida preventiva que afecta directamente ao sector primario: a suspensión temporal das labores de colleita con maquinaria agrícola nas provincias de Madrid, Ávila e Toledo. Esta decisión, aínda que necesaria, pon de manifesto como un incendio forestal non só queima árbores e matogueira, senón que paraliza a actividade económica de amplas zonas rurais en plena campaña estival.

O foco de Ávila: o incendio máis extenso do rexistro histórico

Se hai unha fronte que concentra a atención dos técnicos, esa é a que se orixinou no concello abulense de Burgohondo. As cifras que manexan os servizos de extinción son abafadoras: 55.000 hectáreas arrasadas e un perímetro que se estende ao longo de 160 quilómetros. Para facerse unha idea do que iso significa, abonda con dicir que esa superficie duplica con creces o tamaño de cidades como Madrid capital.

O incendio leva activo desde o mércores da semana pasada, o que evidencia a enorme dificultade que entraña o seu control. As condicións orográficas da zona, con barrancos e pendentes pronunciadas, dificultan o acceso dos medios terrestres e obrigan a un uso intensivo de medios aéreos. Non obstante, a meteoroloxía podería ofrecer un respiro: os ventos do sur que se esperan nas próximas horas poderían axudar aos equipos a perimetrar o sinistro, unha operación que ata agora se vira frustrada polos cambios bruscos na dirección do vento.

Os responsables técnicos sobre o terreo identificaron polo menos tres puntos especialmente conflitivos. Un deles localízase no alto de Mijares, unha zona encravada no val do Tiétar, onde as lapas ameazan con estenderse cara a áreas de alto valor ecolóxico. Outro d