A ameaza do lume: unha xornada crítica que pon á proba os protocolos de emerxencia
O reloxo contra as chamas antes do empeoramento meteorolóxico
Os servizos de extinción afrontan horas decisivas no seu combate contra os incendios forestais que manteñen en vilo a varias comunidades autónomas. A mirada está posta no ceo e nos termómetros, porque a ventá de oportunidade que ofrecen as condicións actuais podería pecharse en cuestión de horas. A Axencia Estatal de Meteoroloxía advertiu de que a partir de mañá instalarase unha ola de calor que manterá a gran parte do país en situación de risco extremo ata o próximo domingo, un escenario que complicaría sobremaneira as operacións no terreo.
A planificación das labores de extinción converteuse nunha carreira contrarreloxo. Os equipos despregados saben que cada minuto conta e que os dous días que aínda quedan antes do pico térmico son esenciais para lograr avances significativos. Non é para menos: as previsións apuntan a temperaturas elevadas e baixa humidade ambiental, unha combinación explosiva que multiplica a capacidade de propagación de calquera foco que quede activo.
Un balance humano e territorial sen precedentes
As cifras falan por si mesmas da magnitude do que está a acontecer. Máis de 100.000 persoas tiveron que permanecer confinadas nas súas casas ou foron desaloxadas preventivamente en catro comunidades autónomas distintas. A cifra de evacuados ronda as 30.000 persoas, o que obriga a mobilizar recursos asistenciais e aloxamentos improvisados para atender a quen tivo que abandonar as súas vivendas.
A decisión de confinar localidades enteiras non se toma á lixeira. Implica cortar carreiras, suspender actividades económicas e xerar un impacto psicolóxico na poboación que non sempre se contabiliza. En municipios como Santa María de la Alameda, en Madrid, e Las Navas del Marqués, en Ávila, o confinamento converteuse na única medida viable para garantir a seguridade dos veciños ante a proximidade das chamas ou a densidade do fume.
O Ministerio do Interior tamén adoptou unha medida preventiva que afecta directamente ao sector primario: a suspensión temporal das labores de colleita con maquinaria agrícola nas provincias de Madrid, Ávila e Toledo. Esta decisión, aínda que necesaria, pon de manifesto como un incendio forestal non só queima árbores e mato, senón que paraliza a actividade económica de amplas zonas rurais en plena campaña estival.
O foco de Ávila: o incendio máis extenso do rexistro histórico
Se hai un fronte que concentra a atención dos técnicos, ese é o que se orixinou no municipio abulense de Burgohondo. As cifras que manexan os servizos de extinción son sobrecogedoras: 55.000 hectáreas arrasadas e un perímetro que se estende ao longo de 160 quilómetros. Para facer unha idea do que iso significa, basta dicir que esa superficie duplica con creces o tamaño de cidades como Madrid capital.
O incendio leva activo dende o mércores da semana pasada, o que evidencia a enorme dificultade que implica o seu control. As condicións orográficas da zona, con barrancos e pendentes pronunciadas, dificultan o acceso dos medios terrestres e obrigan a un uso intensivo de medios aéreos. Con todo, a meteoroloxía podería ofrecer un respiro: os ventos do sur que se esperan nas próximas horas poderían axudar aos equipos a perimetralizar o incendio, unha operación que ata agora se viu frustrada polos cambios bruscos na dirección do vento.
Os responsables técnicos sobre o terreo identificaron polo menos tres puntos especialmente conflictivos. Un deles localízase no alto de Mijares, unha zona enclavada na val do Tiétar, onde as chamas ameazan con estenderse cara a áreas de alto valor ecolóxico. Outro dos frontes preocupa no concello de Casillas, onde as condicións do terreo…
