As clínicas privadas de Galicia rexistran dende comezos de 2026 un incremento sostido de solicitudes de valoración por posibles trastornos do neurodesenvolvemento que está a xerar listas de espera de semanas e, en algúns casos, meses. Familias e profesionais alertan de que a presión que tradicionalmente soportaba a sanidade pública trasladouse tamén ao ámbito privado, sobre todo en cidades como Vigo e Pontevedra. Os motivos apuntados inclúen o maior recoñecemento social de condicións como o TDAH e o TEA, así como efectos secundarios da pandemia no desenvolvemento temperán dos nenos. O resultado é unha demora que complica o acceso rápido a avaliacións en psiquiatría infantil, neuropediatría e gabinetes especializados.
Nunha clínica especializada de Pontevedra confirman que a primeira cita de psiquiatría infantil ten na actualidade «polo menos dous meses» de espera para novos pacientes, mentres que varios centros de Vigo recoñecen demoras que oscilan entre varias semanas e varios meses, segundo o tipo de consulta e a idade do menor. As demoras son máis notables nas primeiras valoracións ante sospeitas de trastorno do espectro autista (TEA) e trastorno por déficit de atención e hiperactividade (TDAH), etapas decisivas para iniciar intervencións temperás. Profesionais do ámbito privado recoñecen que a capacidade de resposta se viu superada pola demanda recente.
Para a pedagoga e orientadora Paula Suárez, responsable do gabinete Positivando, a situación actual revela síntomas de saturación: a sanidade pública non consegue absorber o volume de casos e iso está a trasladar a presión a consultas privadas urbanas de referencia. Suárez subliña ademais a desigualdade territorial: mentres as cidades concentran o problema pola afluencia de familias, en moitas zonas rurais segue sen existir unha rede suficiente de profesionais especializados. Esa combinación, avisa, produce un «gargalo» en determinadas consultas, especialmente en neuropediatría.
Desde o ámbito médico, o pediatra Alfonso Amado confirma o aumento persistente da demanda, con matices segundo a idade e o tipo de trastorno. Amado lembra que tras a pandemia detectouse un incremento notable de consultas por dificultades de linguaxe e de interacción en menores de tres ou catro anos, un repunte vinculado a períodos de menor socialización, peche temporal de servizos de educación infantil e unha maior exposición a pantallas. A ese primeiro colectivo súmase, nos últimos anos, un maior número de familias que acoden por problemas de atención e hiperactividade en idades escolares.
O desprazamento da presión ao sector privado responde, en parte, á procura de alternativas por parte das familias que se atopan con longas listas de espera na sanidade pública. Con todo, ao incrementarse a demanda en clínicas e gabinetes privados tamén xéranse atrasos e saturación nas súas axendas, o que obriga a moitas familias a esperar para obter unha avaliación diagnóstica. Asociacións como Anhida, que agrupan familias con nenos con hiperactividade ou déficit de atención, corroboran a sensación xeral de demora e a angustia que xera a espera no acceso a recursos e tratamentos.
O atraso no diagnóstico ten consecuencias prácticas: dificulta a posta en marcha temperá de intervencións educativas e terapéuticas que resultan clave para o prognóstico e o desenvolvemento do menor, e aumenta a carga emocional e lóxica dos coidadores. Profesionais consultados insisten en que unha detección precoz permite deseñar programas de apoio escolar e terapias máis eficaces, polo que a demora supón unha perda de ventás de oportunidade en etapas sensibles do desenvolvemento.
A problemática presenta ademais un claro compoñente territorial e de coordinación entre servizos. Nas áreas urbanas as consultas de referencia vense desbordadas
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.