A burbulla do alugueiro expándese máis alá de Santiago

A área metropolitana xa non é refuxio para quen foxe dos prezos

Nos últimos anos, buscar vivenda nos arredores de Santiago de Compostela era a estratexia de quen aspiraba a escapar dos elevados prezos do centro urbano. Porén, esa tendencia semella ter mudado de signo, e hoxe as localidades próximas, tradicionalmente vistas como alternativas asumibles, viven unha presión inmobiliaria inédita. O mercado de alugueiro na periferia compostelá deixa de ser un salvavidas para converterse nunha trampa para moitos petos.

Contexto: de áreas dormitorio a mercados tensionados

A expansión demográfica e a mobilidade laboral, xunto coa escaseza de vivenda nova, converteron o que eran zonas dormitorio en escenarios de forte competencia inmobiliaria. O aumento da demanda e a escasa renovación do parque de vivendas dispoñibles xerou unha suba de prezos que borra, na práctica, a fronteira entre a capital e a súa periferia no que ao alugueiro se refire.

Non só as familias novas buscan nestes concellos unha oportunidade: traballadores temporais, estudantes e persoas maiores que deciden vender a súa propiedade para alugar súmanse á pugna. O resultado: os anuncios de pisos asumibles son cada vez máis escasos e os prezos igualanse aos da capital galega.

¿Por que se dispara o alugueiro nos municipios limítrofes?

O fenómeno ten múltiples causas. Por unha banda, o atractivo de zonas ben comunicadas e con servizos axeitados, como as da contorna de Santiago, medrou ao ritmo da mellora de infraestruturas e transportes. Por outra, a oferta de vivendas novas en alugueiro non seguiu o pulso da demanda. En moitos casos, a escaseza agrávase pola tendencia a destinar propiedades ao alugueiro turístico, acelerando a competencia e elevando as rendas.

Ademais, a percepción da periferia como zona máis económica atraeu a un maior número de inquilinos, pero o efecto chamada tensionou rapidamente estes mercados. O resultado é un círculo vicioso: a procura de alternativas máis asumibles empurra a demanda cara fóra, pero os prezos soben en resposta e o aforro esperado desvanece.

O impacto social: ¿quen pode permitirse un alugueiro?

A consecuencia máis visible desta situación é a exclusión de sectores da poboación dos propios lugares onde residen ou traballan. Mentres os niveis salariais apenas variaron, o custo de alugar unha vivenda disparouse en relación co poder adquisitivo medio. Aqueles que antes atopaban nos municipios próximos unha opción viable, agora enfróntanse a cotas que comprometen seriamente os orzamentos familiares.

Neste contexto, a fenda de acceso á vivenda non só afecta á xente nova que busca emanciparse. Tamén golpea a familias monoparentais, a persoas maiores que buscan pisos máis pequenos e a quen, por circunstancias laborais, precisa mudarse temporalmente. A tradicional flexibilidade do alugueiro transfórmase, así, nunha carreira de obstáculos.

¿Hai solución? Un reto para as políticas públicas

O fenómeno da suba dos alugueiros na contorna das cidades galegas non é exclusivo de Santiago nin da súa área metropolitana. Cidades como A Coruña ou Vigo experimentaron episodios semellantes nas súas zonas limítrofes. As respostas institucionais, porén, avanzan con dificultade: a regulación do prezo do alugueiro é un debate aberto, e a promoción de vivenda pública enfróntase a longos prazos e burocracia.

Á vista da evolución recente, semella evidente que a tradicional recomendación de “buscar nas aforas para aforrar” perdeu vixencia. O mercado inmobiliario periférico enfróntase a un novo escenario: a necesidade de equilibrar oferta e demanda sen expulsar a quen sostivo a vida diar