A Costa da Morte, blindada ao narco tras unha operación de 3.500 quilos en Muxía

Unha complexa e prolongada investigación, que se estendeu durante case dous anos, culminou o pasado agosto cun importante golpe ao narcotráfico en Muxía. A operación, que permitiu incautar un total de 3.500 quilos de cocaína e desarticular unha organización dedicada ao seu transporte, puxo de manifesto a persistencia das redes criminais en intentar usar as costas galegas como porta de entrada para grandes alixos. Esta información, desvelada en exclusiva por La Voz de Galicia, arroxa luz sobre o meticuloso labor das forzas de seguridade para pechar o paso á droga.

O desembarco errado en Arnela

Foi en pleno agosto cando a tranquilidade da praia de Arnela, en Muxía, se viu abruptamente interrompida por unha operación policial de gran calado. Naquel momento, os axentes lograron interceptar un desembarco de 1.740 quilos de cocaína que se realizaba desde unha planadora. O alixo, valorado en millóns de euros no mercado ilícito, representaba só unha parte da mercadoría que transportaba a embarcación. Non é menor o dato: a Costa da Morte, coa súa intrincada orografía e calas recónditas, segue sendo un punto de interese para estas redes, a pesar do constante escrutinio das autoridades.

A ninguén se lle escapa que a presenza dunha narcolancha nunha zona tan sensible como Muxía acendeu todas as alarmas. A intervención en Arnela, aínda que exitosa na incautación dunha parte significativa da droga, tamén implicou unha persecución. A embarcación conseguiu eludir o cerco inicial, levando consigo o resto da súa carga e prolongando unha trama que xa se viña tecendo desde facía case dous anos.

Unha vixilancia de 21 meses

Quen pense que se tratou dunha acción puntual equivócase por completo. A caída desta organización non foi froito da casualidade, senón o resultado de vinte e un meses dunha investigación minuciosa e exhaustiva. Durante ese tempo, as forzas de seguridade despregaron un arsenal de recursos técnicos e humanos. Micros, cámaras ocultas, vixilancias discretas e un seguimento aéreo constante da narcolancha formaron parte dunha estratexia deseñada para desentrañar cada elo da cadea delituosa.

Este tipo de operacións de longo alento son complexas e requiren unha coordinación impecable entre diferentes corpos e axencias. A paciencia dos investigadores, sumada ao investimento en tecnoloxía de rastrexo, permitiu seguir cada movemento da rede, desde os seus preparativos na Península Ibérica ata o intento de alixo en augas galegas. É un esforzo que poucas veces se visibiliza, pero que resulta crucial para golpear a estrutura destas organizacións.

A odisea da narcolancha

A travesía da narcolancha, que se iniciou en Lisboa, estaba marcada por un destino claro: a costa de Muxía. A súa ruta, coidadosamente planificada polos responsables da rede, buscaba aproveitar a vastedade do Atlántico e a complexidade das costas galegas para introducir a droga en Europa. Con todo, o que os implicados descoñecían era que cada milla da súa viaxe estaba sendo monitorizada.

Despois da descarga errada en Arnela, a embarcación emprendeu unha fuga desesperada. Aínda transportaba arredor de 1.800 quilos de cocaína, unha cantidade que por si soa bastaría para considerar a operación como de alto impacto. A imaxe térmica aérea, captada o 18 de agosto no golfo de Cádiz, oito días despois da súa fuxida de Muxía, é unha proba irrefutable da persistencia da vixilancia. Aquela instantánea revelaba non só a localización da planadora, senón tamén a carga que aínda levaba a bordo, demostrando que a persecución non cesara nin un instante.