Un equipo de enxeñeiros de Australia presentou en marzo de 2026 unha técnica para transmitir datos que se mimetizan co brillo térmico do entorno, de modo que a propia existencia da comunicación resulta difícil de detectar. Investigadores da Universidade de Nova Gales do Sur e da Universidade de Monash desenvolveron prototipos nos que unha forma de luminiscencia negativa permite que unha sinal se mesture coa radiación infravermella ambiental, o que podería ser crucial para comunicacións sensibles en defensa, banca e protección da privacidade. A demostración, realizada en laboratorio, combina novos emisores —coñecidos como diodos termorradiativos— e receptores deseñados para extraer mensaxes que á simple vista parecen ruído térmico. Os autores sosteñen que ese camuflaxe da transferencia de información engade unha capa mesmo antes do cifrado convencional.
A técnica explícase nun traballo publicado na revista Light: Science & Applications e asinado por varios investigadores do equipo; entre eles figura o autor principal Michael P. Nielsen. Segundo o estudo, a clave radica en aproveitar a chamada luminiscencia negativa: un fenómeno polo cal un dispositivo pode alternar entre estados que emiten menos radiación que o seu entorno e estados normais, creando patróns que só un receptor específico pode desentrañar. Nos experimentos de laboratorio os prototipos alcanzaron velocidades da orde de 100 kilobytes por segundo co equipo actual, e os autores apuntan a que con melloras en materiais e deseño a taxa podería escalar a megabits ou incluso gigabits por segundo.
Os ensaios fixéronse con semicondutores como o telururo de cadmio e compostos de mercurio, materiais que facilitan a modulación no infravermello medio pero plantean problemas pola súa toxicidade. Por esa razón o grupo xa investiga alternativas menos daniñas e avalía o uso de materiais de alta condutividade, como o grafeno, para mellorar a eficiencia e a potencia de emisión. A necesidade de cambiar a materia prima responde tanto a criterios de rendemento como a esixencias prácticas para unha posible produción a maior escala e para cumprir normas ambientais e de seguridade.
O funcionamento é sinxelo en concepto: un emisor termorradiativo «apaga» ou reduce a súa emisión respecto do fondo térmico e logo restablécea seguindo un patrón que codifica información. Para un observador non preparado, a secuencia confúndese co ruído térmico e non sobresaí en cámaras infravermellas convencionais, o que fai que a transmisión sexa difícil de detectar. Só un receptor con deseño e sincronización axeitados pode recuperar a sinal útil; ese requisito de exclusividad é o que converte a técnica nunha sorte de esteganografía térmica.
Os autores subliñan que esta aproximación non pretende substituír a criptografía clásica, senón complementala: mentres que o cifrado protexe o contido da mensaxe, a luminiscencia negativa busca ocultar a propia presenza do fluxo de información. Esa dobre capa podería ser atractiva para forzas armadas, servizos de intelixencia ou entidades financeiras que manexan operacións de alto risco, segundo os investigadores. Ao mesmo tempo, os expertos alertan sobre o lado escuro da tecnoloxía, que podería ser explotada por actores maliciosos para comunicacións clandestinas.
A publicación inclúe unha referencia DOI e detalles experimentais que permiten reproducir o experimento en condicións controladas: Balancing positive and negative luminescence for thermoradiative signatureless communications, Michael P. Nielsen et al., Light: Science & Applications (2026), DOI: https://doi.org/10.1038/s41377-025-02119-y. A documentación técnica describe os criterios de deseño dos diodos, as frecuencias empregadas no infravermello medio e as probas de transmisión e recuperación de datos nun entorno de laboratorio controlado.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.