A axencia espacial estadounidense reescribiu de raíz o calendario de Artemis e agora sitúa o primeiro alunizaxe humano do programa en 2028, un axuste que anunciou en febreiro e que responde a unha cadea de fallos técnicos e a demoras dos seus provedores. O cambio afecta ás misións previstas desde Florida e altera un plan que orixinalmente aspiraba a devolver humanos á Lúa en 2024. O motivo principal son problemas detectados na misión Artemis II e os atrasos acumulados polas empresas que desenvolverían os módulos de descenso. A decisión sitúa á NASA nunha carreira contrarreloxo renovada fronte a outros actores internacionais.
O replantexamento implica que Artemis III, que debía levar aos primeiros astronautas ao chan lunar en 2027, finalmente só realizará maniobras orbitais e non efectuará o alunizaxe. A axencia trasladou o obxectivo de tocar a superficie ás misións Artemis IV e V, con unha data agora fixada de forma preliminar en 2028. Trátase ademais dun atraso de catro anos respecto do calendario inicial do programa, que marcaba 2024 como ano clave para o regreso humano ao satélite.
Os problemas que precipitaron a revisión concentráronse en Artemis II, a misión que servirá de ensaio con tripulación ao redor da Lúa. Un empeoramento do tempo nas instalacións da NASA en Florida, unha filtración detectada durante unha proba de combustible en febreiro e, posteriormente, unha fuga no subministro de helio obrigaron a adiar o despegue inicialmente previsto para febreiro. A axencia comunicou que o novo intento de lanzamento está programado para o 1 de abril, cun traslado do foguete á plataforma previsto para o 19 de marzo.
Artemis II, dunha duración de aproximadamente dez días, non contempla alunizaxe, senón un voo orbital destinado a someter a proba a cápsula Orión con catro astronautas a bordo. Entre os obxectivos do voo está avaliar sistemas críticos da nave e verificar a capacidade de retorno e reentrada, ademais de que a tripulación sería a primeira en orbitar a cara oculta da Lúa. O resultado desta misión será determinante para calibrar prazos e aprobar a secuencia que permitiría finalmente o descenso humano.
Ademais das incidencias técnicas en Artemis II, a NASA afronta retrasos significativos por parte dos seus contratistas privados encargados do módulo lunar. Os problemas acumulados por SpaceX chegaron a pospoñer traballos ata dous anos, o que levou á axencia a reabrir en 2025 parte dos contratos en busca de alternativas. Blue Origin, pola súa banda, tamén sufriu demoras de polo menos oito meses en proxectos conxuntos coa axencia, o que tensionou aínda máis o calendario. Ambas as empresas foron piares do programa comercial que debía subministrar os sistemas de descenso.
A situación xerou na NASA un efecto dominó que obriga a replanificar recursos, probas e voos tripulados dunha forma pouco habitual para un programa desta envergadura. Cambios tan drásticos a metade do desenvolvemento son raros e supoñen revisar prazos, custos e a cadea de subministración industrial. Os responsables do programa afirman que priorizan a seguridade e a validación técnica antes que manter datas xa comprometidas, pero recoñecen que a reprogramación encarece e atrasa os obxectivos.
O contexto internacional engade presión: China mantén o calendario do seu propio programa lunar e aspira a enviar tripulacións antes de 2030, o que introduce un compoñente de competencia xeopolítica na exploración espacial. Ao mesmo tempo, gobernos e axencias colaboradoras observan a evolución de Artemis como un indicador da capacidade tecnolóxica e loxística dos Estados Unidos para liderar a próxima era de misións humanas fóra da órbita terrestre.
Os próximos meses serán claves: o resultado do lanzamento de Artemis II en abril marcará se a axencia pode recuperar confianza na s
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.