A axencia espacial estadounidense confirmou que a sonda Van Allen Probe A, lanzada en 2012 e de uns 600 quilos, está nunha traxectoria que a levará a reentrar na atmosfera terrestre nas próximas horas, coa posibilidade de que fragmentos alcancen a superficie. Os modelos actuais suxiren que boa parte da estrutura se desintegrará polo calor da reentrada, pero o tamaño do vehículo fai plausible que pezas pesadas sobrevivan. O seguimento intensifícase agora mesmo dende centros de control e observatorios internacionais para acotar a ventá de caída e reducir a incerteza sobre o lugar de impacto. A NASA cualificou o risco de causar dano a persoas como baixo, situándoo en torno a 1 entre 4.200, aínda que insiste en que non é nulo.
Os cálculos de reentrada combinan observacións radáricas e ópticas con modelos atmosféricos que varían coa densidade e a actividade solar. Esa variabilidade é a que mantén unha franxa ampla de posibles puntos de chegada á atmosfera; ata que os coeficientes de arrastre e o estado real da estrutura non se confirmen, os prognósticos só poden estreitarse a curto prazo. Fontes da propia axencia explican que ofrecerán estimacións máis precisas á medida que a sonda perda altura e se integren novas pasadas de seguimento. Por agora, a previsión temporal fala de horas, non de días, o que obriga a unha vixilancia continuada.
No seu comunicado público, a NASA recordou que os corpos dese tamaño teñen maior probabilidade de deixar restos que alcancen terra firme fronte a obxectos máis pequenos que se consumen por completo. A axencia mantén protocolos establecidos para estes casos, que inclúen a coordinación con autoridades civís e centros de monitorización internacional para avaliar zonas de risco. Aínda que as probabilidades de dano á poboación son remotas, os equipos técnicos non descartan a caída de pezas illadas en áreas habitadas, polo que se traballa na obtención dunha elipse de reentrada máis axustada. Calquera actualización relevante trasladarase ás autoridades pertinentes e, se procede, á cidadanía.
A Van Allen Probe A formaba parte dunha misión para estudar os cintos de radiación que rodean a Terra e foi lanzada en 2012 coa misión de recoller datos sobre as partículas cargadas que afectan ao campo magnético. Tras anos de funcionamento e completar os seus obxectivos científicos, a nave quedou fóra de servizo e sen un plan de desorbitación activo, unha circunstancia que hoxe explica por que segue en órbita como un obxecto inerte. A súa masa e a súa arquitectura convértena nun deses restos orbitais cuxa reentrada pode xerar incerteza sobre a supervivencia de certos elementos. Os expertos levan tempo advertindo que a falta de medidas de fin de vida para moitas misións aumenta a probabilidade de eventos como o actual.
O divulgador e especialista en lixo espacial Joan Anton Català Amigó describe estes artefactos como «satélites zombi» que persisten en órbita sen control. Català apunta que a ausencia dunha manobra controlada de desorbitación multiplica a posibilidade de que fragmentos substanciais cheguen ao chan, aínda que subliña que a estatística segue sendo favorable respecto de causar vítimas. O experto pide que se aceleren as medidas de mitigación e que as novas misións inclúan desde o seu deseño opcións viables para garantir unha reentrada segura. Tamén lembra que a percepción pública do risco adoita ser maior que o risco real, o que esixe transparencia e comunicación clara por parte das axencias.
O episodio enmárcase nun problema crecente: a acumulación de chatarra orbital que, segundo estimacións da comunidade científica, depósita na atmosfera semanalmente a masa equivalente a un coche e cada varios meses fragmentos comparables a un autob
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.