Un equipo de psicólogas do Hospital Ribera Polusa e a clínica Santo Domingo, coordinado por Belén Vázquez, advirte de que a perimenopausa —a fase de transición antes da menopausa— adoita ser máis complexa e anguriosa para moitas mulleres que a propia menopausa. O diagnóstico e a atención psicolóxica son fundamentais, segundo as profesionais, que realizaron estas observacións en Lugo o 15 de marzo de 2026. O motivo, explican, é a inestabilidade hormonal e a incerteza que xera esa etapa, tanto no físico como no emocional.
As especialistas sinalan que a perimenopausa altera neurotransmisores vinculados ao ánimo, o que pode provocar irritabilidade, tristura, ansiedade e cambios de humor bruscos. Ademais, a falta de información e o medo a non recoñecer os síntomas adoitan aumentar a sensación de perda de control. En moitos casos as mulleres tardan en identificar a etapa, o que agrava o estrés e a angustia.
O equipo que comparte estas conclusións está formado por profesionais da saúde mental que atenden na área lucense e na clínica privada; entre elas figuran Lucía Fernández e Lucía Arza, xunto a outras compañeiras que traballan baixo a coordinación de Belén Vázquez. Segundo estas psicólogas, a menopausa pode entenderse psicoloxicamente como un proceso de dó por diversas perdas asociadas ao envellecemento e a cambios fisiolóxicos.
Perimenopausa: a etapa máis inestable
Na perimenopausa as altibaixas hormonais afectan a substancias como a serotonina e a dopamina, esenciais para a regulación do estado de ánimo. Esa fluctuación explica por que moitas mulleres experimentan síntomas psicolóxicos intensos antes de que se asente a menopausa. Cando o corpo alcanza a menopausa a situación tende a estabilizarse, pero o período de transición pode ser especialmente desestabilizador.
Entre os síntomas que máis angustian están a insomnia, a «brétema mental» —dificultades para concentrarse ou recordar— e os cambios na sexualidade. A insomnia, ademais de prexudicar o descanso, incrementa a vulnerabilidade emocional e reduce a capacidade para afrontar problemas. Os cambios no desexo ou na resposta sexual poden minar a autoestima e xerar conflitos de parella se non se abordan.
«O loito non é só cando alguén falece, senón a maneira en como nos adaptamos a calquera perda grande.»
Esta reflexión das profesionais subliña que o proceso non é necesariamente patolóxico; pode devenir nunha fase de reaxuste e crecemento persoal se se acompaña adecuadamente. Identificar a perimenopausa e ofrecer ferramentas para xestionar o cambio emocional é clave para evitar que aparezan problemas máis graves.
Loito, sexualidade e autocoidado
As psicólogas insisten en que a menopausa pode implicar un loito pola perda da fertilidade, pola alteración da propia imaxe corporal ou pola renuncia a unha forma de vida anterior. Recoñecer esas perdas como lexítimas facilita o traballo terapéutico e a reconfiguración da identidade persoal. Acompañamento psicolóxico e redes de apoio social xogan aquí un papel decisivo.
«Ás mulleres maduras tácalles dicir en voz alta que a súa vida sexual é importante»
A frase, atribuída á sexóloga Laura Cámara, recolle unha demanda frecuente: que a atención á saúde sexual na madurez deixe de ser tabú. A abordaxe integral debe contemplar estratexias médicas e psicolóxicas, desde a información sobre terapia hormonal ata intervencións para mellorar o sono e a xestión emocional.
Os equipos clínicos recomandan informar desde os servizos de atención primaria e xinecoloxía sobre os signos da perimenopausa e facilitar a derivación a apoio psicolóxico cando sexa necesario. Programas educativos, grupos de apoio e unha comunicación aberta coa parella poden aliviar o impacto emocional.
En definitiva, as especialistas consultadas por este xornal piden que a perimenopausa deixe de ser unha etapa silenciada. Con diagnóstico precoz, acompañamento profesional e recoñecemento social dos cambios, moitas mulleres poden converter esta fase nunha oportunidade para redefinirse e coidar o seu benestar físico e emocional.
Pode interesarte:
