As guerras de Donald

Binyamín Netanyahu e Donald Trump, nunha reunión no Despacho Oval o pasado 29 de setembro. / EUROPA PRESS

Xa se intuía. Desde que a finais de xaneiro Donald Trump comezou a reforzar a xa importante presenza da Quinta Frota da Armada dos Estados Unidos no Golfo Pérsico, as sospeitas de que máis cedo que tarde se ía producir un ataque en toda regra á República Islámica de Irán comezaron a transformarse en certezas.

A pesar de que formalmente se estaba negociando en Xinebra un acordo para a redución do potencial nuclear iraniano: para Teherán tratábase dun intento de conter a agresión e para Washington era unha cortina de fume, como demostraron os feitos.

Promesas electorais e realidades

Durante a súa última campaña electoral Trump prometera evitar “guerras interminables” e contribuír a rematar conflitos de longa data mediante a diplomacia, pero as probas, tras case catorce meses de mandato, apuntan precisamente ao contrario.

A día de hoxe a guerra de Ucrania, que nun arranque de optimismo prometera rematar en tres días, segue o seu curso; o apoio material irrestrito ao seu amigo Bibi Netanyahu permitiulle a este levar adiante o seu castigo bíblico contra os palestinos de Gaza ata as últimas consecuencias, e estálle permitindo tamén ampliar o seu raio de acción bélica para conformar o Gran Israel sionista.

Finalmente, por agora Venezuela librouse de ser bombardeada masivamente tras a “extracción” do seu presidente/dictador, grazas á dúctilidade da antiga vicepresidenta –hoxe presidenta en funcións– e do seu entorno político e militar, que preferiron pactar un vasalaxe operativo en lugar de optar por unha resistencia sen mañá.

Ameazas globais e tensións xeopolíticas

No ámbito das ameazas, segue pendente o control futuro do canal de Panamá, a cuestión de Groenlandia permanece en “standby” á espera do que o xefe MAGA decida máis adiante, e o cambio de réxime en Cuba pode estar ao virar da esquina, a xuízo das últimas insinuacións do presidente estadounidense.

O bombardeo masivo e a destrución en curso en Irán –con apoio gozoso israelí (“amor con amor págase”)– constitúen unha catástrofe largamente insinuada polo vixente hegemón mundial que esixe, non só a liquidación da súa capacidade nuclear, senón tamén a rendición incondicional do seu réxime e, seguramente, dos dirixentes que sobrevivan ao Armagedón en curso.

Despois de declarar publicamente que o dereito internacional lle sobraba e que a súa propia moralidade e a súa mente eran o único que o podía deter, Donald Trump semella ter decidido eliminar todo aquilo e todo aquel que se interpoña no seu camiño, aínda que se trate, como no caso iraniano, do presidente lexítimo dun país e dun réxime que pode que non nos guste a moitos pero que forma parte dunha Organización das Nacións (Unidas) rexida por unhas normas que, basicamente, nos permitiran entendernos razoablemente nos últimos oitenta anos.

Implicacións internacionais e resposta española

Con todo, a diferenza doutras aventuras hegemónicas trumpistas, a guerra de facto con Irán (non existiu unha declaración formal de guerra aprobada polo Congreso dos Estados Unidos) pode acabar implicándonos a todos.

O “contaxio”, de feito, xa empezou: ata agora máis dunha ducia de países víronse involucrados directa ou indirectamente en Oriente Medio, o Cáucaso, o