Libaneses fuxen outra vez do sur tras ataques Hizbulá-Israel

Residentes desprazados do suburbio sur de Beirute agardan sentados no chan no paseo marítimo de Al Manara en Beirute. / WAEL HAMZEH / EFE

Non era un déjà vu. A poboación libanesa viu de novo repetir traxedias pasadas. De madrugada e con aquilo que puideron coller ao voo, decenas de miles de persoas abandonaron as súas casas. Hizbulá entrara no Líbano na brutal guerra rexional iniciada por Estados Unidos e Israel contra Irán. Con varios foguetes disparados cara ao norte de Israel, que non causaron feridos nin danos, a milicia chií, respaldada por Teherán, precipitou á poboación libanesa a un escenario tan coñecido como lamentable. De novo, a violencia israelí non se fixo agardar. Os bombardeos sobre o sur do Líbano e os suburbios de Beirute mataron 31 persoas e feriron a decenas máis.

En paralelo, e sen ser novidade, os libaneses emprenderon a fuxida para salvar a vida. Outra vez, o desprazamento da poboación usado como arma de guerra para presionar a Hizbulá. «Uns idiotas meténdonos nisto de novo; non atopo outra palabra para describilos», recoñecía unha moza libanesa de madrugada, desvelada polo son dos bombardeos e o medo. Ese medo outra vez. «Agora, temos que mirar á xente fuxindo polas rúas e morrendo», lamentábase a este diario. «A entrada de Hizbulá na guerra é unha decisión notablemente imprudente, mesmo suicida», denuncia o analista libanés Michael Young en ‘X’, alertando dos resultados inesperados que pode ter entre o seu electorado chií que «suportou moitos meses de sufrimento». O primeiro ministro libanés, Nawaf Salam, dixo que o Líbano prohibirá as actividades militares de Hizbulá.

Por agora, a decisión do grupo chií volveu converter as rúas nunha instantánea tomada no tráxico outono do 2024. Entón, a ofensiva militar israelí cebouse no leste e no sur do Líbano, e os suburbios do sur de Beirute, matando a miles de persoas en apenas dous meses e arrasando os seus fogares. Agora, aqueles que fuxiran tiveron que facelo outra vez. Esta madrugada de luns o Exército israelí ordenou a evacuación de 53 pobos e cidades do sur do Líbano. De novo, sen un lugar no que protexerse, as rúas beirutíes converteronse no seu refuxio. Tamén as mesmas escolas que os albergaran hai pouco máis dun ano. As autoridades dificultan o acceso da prensa a estos centros educativos reconvertidos en albergues temporais.

«Somos dun pobo da fronteira do Líbano, pero hai dous anos e medio que non podemos volver, porque as nosas terras foron ocupadas e as nosas casas están destruídas», recoñece Mariam, que prefire non compartir o seu nome real. Aínda que opta por non especificar a súa aldea natal, declara que «só hai unha franxa de terra entre nós e o inimigo israelí». Desde o inicio dos enfrontamentos transfronteirizos o 8 de outubro de 2023 entre Hizbulá e Israel, tiveron que desprazarse a Nabatiye, a principal cidade do interior no sur do Líbano, a 13 quilómetros do límite fronteirizo. Pero, outra vez, a guerra obrigounos a fuxir. Para chegar á seguridade da intemperie beirutí, tardaron nove horas nun traxecto que non adoita chegar á hora e media. «Xa non podemos soportar máis o que nos pasou, o que nos fixeron, e non sabemos a onde imos nin que nos ten reservado Deus», lamenta, con bágoas nos ollos, desde a praza dos Mártires de Beirute.

Como tantos outros libaneses, desprazados en máis dunha ocasión, Mariam e a súa familia de seis síntense ao límite. «Temos pasado, polo tanto, e seguimos en guerras e guerras, e non hai descanso», constata. Xunto con tres das súas fillas, esta nai de familia refúxiase á sombra, mentres o seu marido e o seu fillo dormen no coche. «Non hai outro sitio ao que ir, e, cando pasa algo, todo o mundo volveuse codicioso e soben os alugueres», explica. «A habitación m