22 de marzo de 2026. Lugo foi este fin de semana o epicentro do audiovisual galego: actores, directores e técnicos do territorio reuníronse na cidade para celebrar os premios Mestre Mateo, unha gala que os propios lucenses viviron como «na casa». Entre aplausos e alfombra, nomes como Oliver Laxe, Luis Tosar, Xoán Fórneas, Pepe Coira e Anxos Fazáns ocuparon o protagonismo, pero non faltou a voz reivindicativa reclamando máis servizos e apoios para a provincia.
Unha gala con sabor lucense
A celebración tivo un ton festivo desde o seu inicio. A presenza de figuras do cine e da televisión puxo de relevo o peso do audiovisual lucense, que nos últimos anos foi gañando recoñecemento tanto dentro como fóra de Galicia. O patio de butacas mesturouse con caras coñecidas e con público que non quixo perder a cita cando a Academia decidiu traer a entrega á cidade amurallada.
Na alfombra vermella vivíronse momentos para a gargallada e a emoción: artistas que percorren festivais internacionais pasearon polas rúas próximas á muralla romana e deron unha imaxe de proximidade que moitos veciños agradeceron. Non faltaron actuacións musicais; a banda Mondra subiu ao escenario e puxo música a unha noite na que, ademais de galardóns, sobraron anécdotas e saúdos entre profesionais que se coñecen desde hai décadas.
A cobertura visual e as entrevistas realizadas na porta do teatro amosaron un denominador común: orgullo por acoller en Lugo uns premios que habitualmente se celebran noutras cidades galegas e a sensación de que, por unhas horas, a industria deu un paso cara o interior da provincia. As imaxes recollidas por Vanesa Bran e Ainara Corredoira converteronse en testemuñas dese ambiente de complicidade entre público e artistas.
A gala tamén foi un micrófono para reivindicacións
Alén do brillo, a cita serviu para lembrar carencias que levan lastrando o territorio lucense desde hai anos: falta de infraestruturas culturais estables, escaseza de salas de exhibición e dificultades de conexión que merman a actividade profesional. Ao ser preguntados nos arredores do teatro, varios protagonistas destacaron a necesidade de que a visibilidade que dá unha gala como esta se traduza en medidas concretas.
Os reclamos foron variados, pero repetidos. A provincia reclama mellores conexións ferroviarias e viarias, que faciliten os desprazamentos de equipos e axuden a descentralizar os rodaxes. Tamén xurdiron peticións vinculadas á sanidade cultural: máis investimento en espazos para a formación e o acceso a recursos técnicos que permitan aos mozos creadores quedar no seu contorno en lugar de emigrar a centros urbanos máis dotados.
É unha reivindicación que non é nova. Lugo, coa súa poboación dispersa e comarcas afectadas pola despoboación, arrastra un déficit de servizos públicos que impacta directamente na capacidade de desenvolver proxectos culturais sostibles. A presenza de nomes consagrados do audiovisual puxo o foco sobre esa realidade, e deixou no aire a pregunta de se a visibilidade temporal pode converterse en políticas permanentes.
Impacto e próximos pasos: pode a gala cambiar algo máis que a foto?
Organizar uns premios na cidade xera efectos inmediatos —ocupación hoteleira, restauración, movemento nos comercios—, pero o verdadeiro termómetro estará nas decisións posteriores das institucións. A Deputación, o Concello e a Xunta teñen agora a oportunidade de aproveitar o eco mediático para deseñar medidas que vaian máis aló da anécdota: programas de axuda á produción, incentivos para rodaxes no interior ou a creación dunha sede estable de formación audiovisual que conec
