A actualidade informativa vese marcada por Luis Sáez: linguaxe pictórica propia, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes acontecementos esténdense máis aló do inmediatamente visible.
Traxectoria e formación de Luis Sáez
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Foi un deses artistas de vocación temperá que parecía posuír todo en contra.
Luis Sáez (1925-2010) pode considerarse, á súa maneira, un neno da guerra; non daqueles que tiveron que ser evacuados, pero as consecuencias da contenda civil española levaron á súa familia de dulzaineros, sen festas nas que tocar, desde Mazuelo de Muñó ata a capital, Burgos, onde moi pronto tería que traballar como botones do Casino, entre outras cousas.
Aficionado ao debuxo, tivo a sorte de atoparse na academia de Educación y Descanso co profesor e pintor Marceliano Santamaría, que viu as cualidades do adolescente.
Unha bolsa da Deputación de Burgos apuntalou as súas inclinacións artísticas, antes de cumprir os vinte anos, ao ingresar na Escola de Belas Artes de San Fernando, onde aprendeu con Daniel Vázquez Díaz e Joaquín Valverde.
Un viaxe a París ao completar os estudos, con paso ‘obrigado’ polo Museo de Arte Moderno, foi para el un «b autismo de fogo co máis florido das vangardas históricas», produciulle «un impacto tremendo», sinalaba o crítico falecido en marzo deste ano Fernando Huici en ‘Luis Sáez. O soño das armas’, monografía sobre o pintor na serie ‘Artistas burgaleses’ da institución provincial (1983).
Evolución artística e recoñecementos
A partires desa experiencia, «o artista constrúe a súa propia linguaxe», apunta Huici, para quen, á volta de París, Sáez xa non era o mesmo, «leva xa latente unha transformación radical»: «Ante el ábrenselle dúas tentacións: por unha banda, a das súas aínda sólidas convicións académicas, o redil que fai posible o vello soño dunha dedicación ‘profesional’ á pintura e un éxito mundano cuxa facilidade pronto comezará a entrever; fronte a iso esténdese ese mundo inquietante que acaba de descubrir e cuxas claves non entende moi ben, o da creación como aventura».
Tras unha etapa de «tanteos», o autor desembocaría nunha «figuración poscubista» e na súa particular interpretación do real desde o expresionismo, nunha linguaxe propia que se iría fraguando en etapas diferenciadas.
Nunha delas investigou, a comezos dos sesenta, as covas de Ojo Guareña, unha experiencia que, segundo Huici, non foi decisiva na súa creación, pero si influíu no seu «paisaxe dramático» e nunha pintura de «materia densa, pastosa, que se estende formando masas, que se araña, se modela».
Galardoado co Premio Castela e León das Artes 1990 e recoñecido a título póstumo coa Medalla de Ouro da Provincia, este mesmo mes de outubro cumpríuse o centenario do seu nacemento, efeméride recordada no Museo de Burgos, ao que doou 649 obras.
Dese fondo integrado por óleos, gravados e debuxos saíron dos almacéns algo menos dun medio cento de creacións representativas da súa traxectoria, expostas ata xaneiro baixo o título ‘Bellamente aterrados. Un século de Luis Sáez. 1925-2025’, que remite a unha frase na que o crítico Enrique Azcoaga atribuía á súa pintura a capacidade de amedrentar fermosamente.
A exposición antolóxica arrinca cronoloxicamente nos cincuenta do século pasado e alcanza até os primeiros anos dos dous mil, con especial atención á súa producción a pa
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.