A cantante galega Luz Casal foi distinguida co Premio Fernández Latorre 2026, un recoñecemento que, segundo confesou, recibe como un «aplauso concentrado». A artista, que se prepara para unha nova gira, asegura que aínda non está preto o momento de dicir adeus aos escenarios. A entrevista, realizada en Madrid polo director de La Voz de Galicia, revela a unha creadora que non se pon límites e que afronta case cinco décadas de carreira coa mesma honestidade de sempre.
Un premio que chega no momento axeitado
Pocas veces un galardón atopa ao seu destinatario nun estado de ánimo tan receptivo. A solista galega acolleu a noticia do Fernández Latorre cunha mestura de estímulo, agradecemento e sorpresa. Non é para menos: o premio, que outorga o diario decano de Galicia, recoñece unha traxectoria que arrancou a finais dos anos setenta e que deixou cancións imborrables na memoria colectiva. «Na música non me poño límites, non son máis porque non tiven talento para máis», reflexiona a artista durante o encontro, unha frase que condensa a súa filosofía vital: humildade e entrega sen rede.
Aí está a clave dunha lonxevidade artística que poucos poden igualar. A entrevista, que inclúe un vídeo de máis dunha media hora, mostra a unha Luz Casal lúcida e serena, consciente de que a súa voz atravesou xeracións. Dende os tempos de «Rufino» ata os hinos de «Piensa en mí» ou «Un novo día brillará», o seu repertorio é un mapa sentimental de varias décadas de música en español.
Medio século sobre as tablas
A cantante está a punto de cumprir case cinco décadas nos escenarios. Unha cifra que impón. E facelo cunha nova gira no horizonte, sen pressa pero sen pausa. «Estou convencida de que terei a claridade suficiente para dicir ‘non me volvo a subir a un escenario’. Pero ese momento non está preto», asegura. Quen a coñece sabe que non é unha declaración retórica: Luz Casal demostrou unha capacidade de reinvención envidiable, sorteando incluso os reveses máis duros da vida, como o cancro de mama que superou e que transformou en arte.
Non é menor o dato de que, a estas alturas, siga sentindo o mesmo cosquilleo antes de saír ao escenario. A música, para ela, non é unha rutina. É un territorio de exploración constante. «Non son máis porque non tiven talento para máis», di, pero calquera seguidor sabe que esa afirmación agocha unha esixencia feroz consigo mesma. A súa discografía non admite concesións ao facilismo.
O Fernández Latorre e a memoria de Galicia
O Premio Fernández Latorre, que concede anualmente La Voz de Galicia, ten unha longa tradición de recoñecer a figuras que contribuíron ao prestigio da comunidade galega. En edicións anteriores foron galardonados dende intelectuais ata científicos, pasando por deportistas e artistas. Luz Casal súmase agora a esa nómina, e facelo nun momento no que a súa figura trasciende o meramente musical para converterse nun símbolo de resistencia e autenticidade.
A entrevista, realizada en Madrid, permite ver a unha artista que non perdeu o acento nin a ligazón coa súa terra. Aínda que a súa carreira a levou por todo o mundo, dende os escenarios de Xapón ata os teatros de América Latina, Galicia segue sendo a súa ancora. «A luz que nunca se apaga», titula a opinión que acompaña a información, un xogo de palabras que subliña a permanencia do seu legado.
Unha carreira sen atallos
Convén lembrar que Luz Casal non chegou á cima por casualidade. Filha dunha familia humilde de Boimorto, foi a Madrid con 16 anos para estudar e traballar, e alí comezou a labrarse un camiño nun mundo, o da música, que non regala nada. O seu primeiro gran éxito chegou con «Rufino» en 1982, pero xa entón levaba anos cantando en orquestas e locais de mala morte. Non houbo atallos. Só traballo e unha voz que, co tempo, converteríase nunha das máis…
