A cantante galega Luz Casal foi distinguida co Premio Fernández Latorre 2026, un recoñecemento que, segundo confesou, recibe como un «aplauso concentrado». A artista, que se prepara para unha nova xira, asegura que aínda non está preto o momento de dicir adeus aos escenarios. A entrevista, realizada en Madrid polo director de La Voz de Galicia, revela a unha creadora que non se pon límites e que afronta case cinco décadas de carreira coa mesma honestidade de sempre.
Un premio que chega no momento xusto
Poucas veces un galardón atopa o seu destinatario nun estado de ánimo tan receptivo. A solista galega acolleu a noticia do Fernández Latorre cunha mestura de estímulo, agradecemento e sorpresa. Non é para menos: o premio, que outorga o diario decano de Galicia, recoñece unha traxectoria que arrincou a finais dos anos setenta e que deixou cancións imborrables na memoria colectiva. «Na música non me pon límites, non son máis porque non tiven talento para máis», reflexiona a artista durante o encontro, unha frase que condensa a súa filosofía vital: humildade e entrega sen rede.
Aí está a clave dunha lonxevidade artística que poucos poden igualar. A entrevista, que inclúe un vídeo de máis de media hora, amosa a unha Luz Casal lúcida e serena, consciente de que a súa voz atravesou xeracións. Desde os tempos de «Rufino» ata os himnos de «Piensa en mí» ou «Un nuevo día brillará», o seu repertorio é un mapa sentimental de varias décadas de música en español.
Medio século sobre as táboas
A cantante está a punto de cumprir case cinco décadas sobre os escenarios. Unha cifra que impón. E faino cunha nova xira no horizonte, sen présa pero sen pausa. «Estou convencida de que terei a claridade suficiente para dicir ‘non me volvo subir a un escenario’. Pero ese momento non está preto», asegura. Quen a coñece sabe que non é unha declaración retórica: Luz Casal demostrou unha capacidade de reinvención envidiable, sorteando incluso os reveses máis duros da vida, como o cancro de mama que superou e que transformou en arte.
Non é menor o dato de que, a estas alturas, siga sentindo o mesmo murallo antes de saír ao escenario. A música, para ela, non é unha rutina. É un territorio de exploración constante. «Non son máis porque non tiven talento para máis», di, pero calquera seguidor sabe que esa afirmación agacha unha esixencia feroz consigo mesma. A súa discografía non admite concesións ao facilismo.
O Fernández Latorre e a memoria de Galicia
O Premio Fernández Latorre, que concede anualmente La Voz de Galicia, ten unha longa tradición de recoñecer a figuras que contribuíron ao prestixio da comunidade galega. En edicións anteriores foron galardoados desde intelectuais ata científicos, pasando por deportistas e artistas. Luz Casal súmase agora a esa nómina, e faino nun momento en que a súa figura trascende o meramente musical para converterse nun símbolo de resistencia e autenticidade.
A entrevista, realizada en Madrid, permite ver a unha artista que non perdeu o acento nin o vínculo coa súa terra. Aínda que a súa carreira a levou por todo o mundo, desde os escenarios do Xapón ata os teatros de América Latina, Galicia segue sendo a súa áncora. «A luz que nunca se apaga», titula a opinión que acompaña a información, un xogo de palabras que subliña a permanencia do seu legado.
Unha carreira sen atallos
Convén recordar que Luz Casal non chegou á cima por casualidade. Fill dunha familia humilde de Boimorto, foi a Madrid con 16 anos para estudar e traballar, e alí comezou a labrarse un camiño nun mundo, o da música, que non regala nada. O seu primeiro grande éxito chegou con «Rufino» en 1982, pero daquela xa levaba anos cantando en orquestras e locais de mala morte. Non houbo atallos. Só traballo e unha voz que, co tempo, se converter
