Marín bate o seu récord corsario: toda unha vila vivindo en 1800

Hai pobos que lembran a súa historia e outros, máis ambiciosos, que lla poñen enriba para vivila en directo durante un fin de semana completo. Marín pertence a esa segunda estirpe. A localidade do Morrazo acaba de pechar a convocatoria con maior afluencia de público rexistrada ata a data da súa Festa Corsaria, consolidada xa como un dos grandes acontecementos de recreación histórica das Rías Baixas.

A diferenza entre esta e outras celebracións está en quen constrúe o teatro. Aquí a montaxe non a asina ningunha produtora externa: téxena centos de veciños e hostaleiros que se enfundan traxes de época, disfrazan fachadas e escaparates con aparellos, bandeiríns e toneis, e transforman o casco urbano nunha praza forte de hai máis de dous séculos. O espectáculo, en Marín, non se mira desde a beiravía: habítase.

Cando o decorado o fabrican os propios veciños, unha festa deixa de ser un evento e convértese en patrimonio común.

O pulso decorativo, alma da festa

Cantas celebracións poden presumir de que o seu escenario se erga portal a portal grazas aos seus habitantes? Esa é, probablemente, a chave oculta do crecemento desta cita. Ao converter a ambientación en competición, a organización consegue que sexa a cidadanía a que traballe o decorado, coa ilusión engadida do premio. Este sábado, un xurado fixo pública a súa resolución nunha Praza de España abarrotada de curiosos e participantes.

Entre os particulares, o galardón principal foi parar a Víctor Manuel Iglesias, que se impuxo na recta final a tres montaxes acreedores do accésit: os asinados por María Reyes Budiño, José María Sanjorge e Laura Capa. No capítulo de establecementos, a cafetaría Pato Donald levouse o máximo recoñecemento, co local Taxi como accésit. Un palmarés que confirma que a creatividade, nesta vila, non queda confinada ás agrupacións festistas: tamén prospera nas vivendas e tras as barras de bar.

Cen mesas para o gran ágape

Se hai unha estampa que condensa o carácter da celebración é a do banquete ao aire libre, que este ano alcanzou unha escala inédita. Un total de cen mesas contou con permiso para instalarse en prazas e avenidas: sesenta e oito para cuadrillas de veciños e as trinta e dúas restantes para bares e restaurantes do concello. Grupos de amigos e familias enteiras, ataviados con indumentaria do século XVIII, compartiron viandas e conversa baixo un mesmo ceo corsario.

Naves, pólvora e memoria de mar

O programa repartiu a acción entre o venres e o sábado, coa vila viaxando a comezos do século XIX ao ritmo de refrixas, estrondo de pólvora e bulicio nas rúas. As pezas de maior impacto visual foron as reproducións do barco de Gago de Mendoza e dunha nave inglesa, eixes dunha posta en escena que evoca as batallas náuticas daquel tempo e a memoria dun afamado mariño que dá sentido á celebración.

O trasfondo dificilmente podería ser máis coherente. Marín leva décadas ligada ao mar de xeito institucional, coa Escola Naval Militar asentada na súa ría, e a súa identidade sempre estivo trenzada co oficio de navegar. A festa non inventa esa tradición: dramatízaa, faia xogable e entrégaa ás novas xeracións en clave de festa popular.

A fórmula do récord

O fenómeno mariñense inscríbese, ademais, nunha tendencia máis ampla. As recreacións históricas atravesan un momento doce en Galicia, co Arde Lucus de Lugo como gran referente de como unha cidade pode suspender o presente durante uns días sen renunciar á súa identidade. A receita, en todos os casos, parece coincidir: sacar o cidadán do papel de espectador e devolverlle o de protagonista.