A Garda Civil frustrou en Foios, localidade da provincia de Valencia, o que podería ter sido unha das peores traxedias escolares lembradas en España. Dous adolescentes, fascinados coa masacre de Columbine, planearan un ataque contra o seu propio instituto. O plan desactivouse antes de que se consumara, mais os detalles que xorden agora revelan un grao de preparación escalofriante.
O permiso de armas como peza do crebacabezas
Poucas veces un detalle tan aparentemente cotián encerra tanta escuridade. Nas semanas previas á data prevista para o ataque, un dos dous mozos pediu á súa nai que tramitase unha licenza de armas. A petición, que agora se investiga con lupa, formaba parte dunha estratexia para conseguir acceso legal a armamento. Non se trataba dun capricho adolescente nin dunha fantasía illada. Era un paso concreto dentro dun plan meticulosamente trazado.
Os axentes interviron un arsenal en poder de ambos menores. As imaxes das armas decomisadas percorreron as redaccións e as redes sociais, provocando un impacto inmediato na opinión pública. A cifra fala por si soa: había material abondo para causar unha catástrofe. A ninguén se lle escapa que, de non ter mediado a actuación policial, as consecuencias terían sido devastadoras.
Cómpre recordar que o acceso a armas de fogo por parte de menores constitúe un dos puntos máis sensibles do debate sobre seguridade en contornas educativas. En España, a normativa é estrita. Os permisos de armas pasan por controis rigorosos, e a participación dun familiar como intermediario para sortear eses barreiras evidencia un nivel de premeditación que dificilmente encaixa coa imaxe tradicional da adolescencia problemática.
A tentativa de degolo e a condición de inimputable
O certo é que a violencia non quedou unicamente na fase de planificación. Unha das dúas mozas detidas tentou degolar a unha compañeira do centro. O ataque, que podería ter acabado en traxedia, marca a fronteira entre a ameaza verbal e a acción real. Aí está a clave de todo: non estamos ante un caso de palabras levadas polo vento, senón ante unha vontade homicida executada parcialmente.
A situación legal de ambos adolescentes presenta aristas complexas. Un deles foi declarado inimputable pola súa idade. En España, a lei establece que os menores de catorce anos non poden ser suxeitos de responsabilidade penal. Esta circunstancia xera un debate social recorrente cada vez que un caso de extrema gravidade involucra a menores por debaixo dese limiar. É abonda a resposta do sistema de protección cando nos enfrontamos a condutas desta magnitude? A pregunta queda flotando no ar.
Difícil atopar unha resposta que satisfaga a todas as partes. Por un lado, os principios do dereito de menores descansan sobre a idea de reeducación e reinserción. Por outro, casos como este poñen a proba a confianza da cidadanía nun sistema deseñado para protexer tanto ao menor como á sociedade. Demasiado tempo levamos vendo este debate recorrente sen que as reformas lexislativas ofrezan respostas definitivas.
A sombra de Columbine e o fenómeno da imitación
Basta con ollar a historia recente para entender o peso de Columbine no imaxinario colectivo. Aquela masacre de 1999 en Colorado marcou un antes e un despois. Desde entón, numerosos casos de violencia escolar planificada amosaron vínculos directos con aquel suceso: diarios, manifestos, vestiario, datas simbólicas. O ataque de Foios segue ese mesmo patrón de identificación cos autores orixinais.
Non parece casualidade. O acceso a información sobre masacres escolares é hoxe practicamente ilimitado. Calquera adolescente cunha conexión a internet pode consultar cronoloxías detalladas, fotografías dos atacantes e ata transcripción
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.