Mensaxes baixo sospeita: incógnitas sobre a versión da presidenta

Sesenta e un mensaxes cruzados en só sete meses. Esa é a cifra que pon en cuestión a versión ofrecida pola actual presidenta do Congreso sobre a súa relación cun antigo asesor implicado na trama das máscaras durante a pandemia. A sucesión de comunicacións destapa unha nova aresta no caso, e arroxa dúbidas sobre a distancia que a mandataria quixo marcar respecto aos feitos investigados. A polémica, lonxe de pecharse, gaña temperatura en Madrid e tamén noutras esquinas do país.

Un fluxo de mensaxes que non cadra

Quen revise os datos da investigación atópase cun número que chama a atención: 61 intercambios de mensaxes en sete meses, entre a presidenta do Congreso e unha persoa agora baixo a lupa xudicial polo seu papel nos contratos de emerxencia xestionados durante a crise sanitaria. Demasiado contacto para quen, en sede pública, defendera que o seu vínculo co asesor era practicamente inexistente. Fontes xudiciais confirmaron que ese volume de comunicación se produciu no período máis crítico, cando as administracións loitaban por conseguir material sanitario a calquera prezo.

A cifra fala por si soa. Non parece casualidade que esa correspondencia coincida cos meses de máximo estrés político e loxístico, xusto cando a presión para pechar acordos de adquisición de máscaras acadaba niveis inéditos. Segundo fontes coñecedoras do sector, naqueles días establecíanse cadeas de mensaxes a calquera hora, mesmo de madrugada, e non era estraño ver a altos cargos intercambiando información sensible en tempo récord. Porén, neste caso, a intensidade do contacto sorprende polo empeño amosado recentemente en marcar distancias co investigado.

O contexto galego e a sombra da opacidade

Convén lembrar que Galicia tampouco escapou á febre das máscaras. En comarcas como O Salnés ou a área de Vigo, houbo empresas que se ofreceron para subministrar material a hospitais e residencias, con historias de éxito e de estafa que aínda retumban na memoria colectiva. O debate sobre a transparencia nas compras públicas, reaberto agora polo escándalo en Madrid, ten ecos aquí. Abonda con mirar a hemeroteca dos últimos catro anos: a urxencia sanitaria serviu de coartada para relaxar controis e facilitar adxudicacións directas, algo que hoxe moitos consideran o caldo de cultivo perfecto para os abusos.

Poucas veces un intercambio de mensaxes tivo tanto peso na opinión pública. A presidenta do Congreso, no seu día máxima responsable dunha comunidade autónoma, defendeu ante a cidadanía que o seu trato cos intermediarios da trama era meramente institucional e esporádico. Agora, o volume e a frecuencia das comunicacións apuntan noutra dirección. Un alto cargo municipal dunha capital galega resúmeo sen rodeos: “Se hai tantos mensaxes, é porque había algo que xestionar”.

Versións enfrontadas e presión política

Non é menor o dato de que a mandataria insistise en que descoñecía os pormenores dos contratos cuestionados. Porén, a aparición desta correspondencia dixital provoca que a oposición esixa explicacións máis detalladas e que algúns membros do propio partido garden silencio ou recorran a respostas evasivas. A oposición, tanto no Parlamento español como en varios hemiciclos autonómicos, apresurouse a pedir novas comparecencias para aclarar o alcance da relación entre a presidenta e o asesor investigado.