Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, novas contas, outros contos.
Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Elaboración dos Orzamentos Xerais do Estado
Os detalles que xurdiron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
O Consello de Ministros iniciou onte o proceso para a elaboración dos Orzamentos Xerais do Estado (PGE) de 2026, aprobando o teito de gasto, a senda de estabilidade e unha revisión á alza do cadro macroeconómico.
O Executivo aforrouse durante dous anos deste ritual, destinado a cumprir coa obriga constitucional de presentar as contas públicas antes do 1 de outubro de cada ano.
Á vista da situación parlamentaria, o xesto vese máis enganoso que sincero: España segue gobernándose con unhas contas que se aprobaron en 2022 por outro Parlamento e non hai garantías de que este novo intento chegue a bo porto.
O Goberno fixou o teito de gasto non financeiro en 212.026 millóns de euros, un incremento do 8,5 por cento respecto de 2025. Trátase dunha cifra récord.
A ministra de Facenda, María Jesús Montero, calificouna de «expansivo e responsable», un oxímoro que o Executivo leva anos invocando.
En paralelo, revisouse á alza a previsión de crecemento do PIB para 2025 ata o 2,9 por cento, en liña coas estimacións da Comisión Europea e do FMI.
O optimismo económico do Goberno vese acompañado dun ambicioso calendario de redución do déficit, con descensos progresivos do 2,5 por cento deste ano ata o 1,6 en 2028.
Unha parte substancial dese déficit, non obstante, débese a factores estruturais, como a transferencia de 22.881 millóns de euros á Seguridade Social para soster o sistema público de pensións.
En teoría, este esforzo fiscal non comprometería os obxectivos de Bruxelas, pero será a Airef a que deberá ditaminar a súa compatibilidade co límite do 3,5 por cento de crecemento do gasto público pactado con Bruxelas.
Incerteza política e retos parlamentarios
Ata aquí, o guion técnico. Pero a política introduce un grao de incerteza que desvirtúa calquera previsión.
O Goberno necesitará apoios parlamentarios para aprobar tanto a senda fiscal como os Orzamentos. E hoxe non os ten garantidos.
Junts ameazou con bloquear as súas principais iniciativas lexislativas, mentres o PP, que goberna na maioría das comunidades autónomas, sostén que estas contas «son fume» e que Pedro Sánchez só intenta «marear a perdiz».
Por se fora pouco, o Goberno vinculou este proceso á reforma do sistema de financiación autonómica, ofrecendo unha fórmula «multilateral e bilateral» que foi interpretada como unha cesión ás esixencias do independentismo catalán.
Esta ambigüidade, denunciada mesmo por executivos socialistas como o de Castilla-La Mancha, sementa máis división e ameaza con converter a financiación territorial en arma electoral.
Neste contexto, a elaboración dos Orzamentos volve parecer un exercicio puramente teatral.
O Executivo presenta cifras e obxectivos como se tivera asegurada a gobernabilidade, pero as contas de 2026 poderían non ver a luz.
O inicio do ano con uns orzamentos prorrogados –esta vez, de hai tres exercicios– sería un síntoma alarmante de bloqueo institucional.
E
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.