Oliver Laxe dubida gañar en Los Ángeles: cinema non académico

Oliver Laxe e o equipo da súa película Sirāt chegan a Los Ángeles este domingo con dúas nominacións aos premios Óscar: mellor película internacional e mellor son. A cinta, que xa obtivera recoñecemento en Cannes e sumou seis galardóns nos Goya, acode ao Dolby Theatre nunha edición que promete sorpresas e resultados incertos. Laxe recoñece que non buscou a maquinaria de Hollywood e cre que a súa obra garda unha distancia estética que dificulta optar pola estatuíña. Aunén, valora a visibilidade que lle deu o circuíto internacional.

A chegada de Sirāt á gala reforza a traxectoria dun director procedente de Navia de Suarna cuxo percorrido foi, ata agora, máis celebrado fóra que nos cauces tradicionais do cinema español. A dobre nominación en Estados Unidos representa tanto unha confirmación como unha oportunidade para ampliar apoios e financiamento. O equipo español e parte do reparto pisarán a alfombra vermella coa expectativa de que a proposta sensorial da película conecte coa Academia.

O filme compite en dúas categorías nunha cerimonia marcada pola apertura e pola imprevisibilidade do palmarés. Aínda que en febreiro Sirāt se levou seis premios nos Goya, eses recoñecementos non foron nas categorías señeiras, o que Laxe interpreta como parte do seu particular percorrido crítico e artístico. O director aborda a cita con serenidade e sen grandes ilusións respecto da vitoria final.

Expectativas e declaracións do director

«O meu cinema non é académico; non creo que imos gañar os Óscar»,

Laxe explica que desde os seus primeiros pasos a súa obra atopou eco fóra de España, especialmente no Festival de Cannes, ao que atribúe unha lexitimación esencial para poder desenvolver os seus proxectos. Na súa opinión, os premios funcionan moitas veces como portas que se abren: non son unicamente a consecución dun recoñecemento, senón mecanismos para obter liberdade creativa e recursos. Por esa razón concede un valor práctico a certos galardóns aínda que se mostre crítico coas expectativas.

O cineasta tamén subliñou que, pese a non contar cun Goya persoal —aínda que a súa película triunfou en varias categorías técnicas—, ese baleiro non o detivo. Afirma que a traxectoria artística constrúese máis en función da confianza e da posibilidade de traballar con autonomía que polo cúmulo de estatuíñas. Na súa visión, a recepción internacional foi decisiva para soster a súa traxectoria.

A nominación ao apartado sonoro tivo ademais un matiz histórico: o equipo de son de Sirāt é o primeiro íntegramente feminino que consegue unha candidatura nesa categoría, un fito que xa suscitou eloxios dentro da industria e que engade outra lectura sobre a película máis alá da súa dirección.

Hollywood e proxectos futuros

Sobre a súa relación con Hollywood, Laxe admite que a súa percepción cambiou ao velo desde dentro. Evoca referencias culturais e cita ao cineasta estadounidense David Lynch para explicar a súa forma de mirar: prefire fixarse na experiencia completa antes que nos detalles puntuais. Cre que a proposta sensorial de Sirāt foi un factor decisivo na acollida estadounidense.

A repercusión internacional podería tamén abriarlle portas para o seu seguinte proxecto. Laxe confirma que está a traballar nunha nova idea e que, segundo as súas previsións, existe a posibilidade de que sexa unha película nos Estados Unidos. Advirte, non obstante, que mudarse de contorno esixe humildade: considera imprescindible gañarse o respecto e adaptarse a outra maneira de producir cinema.

A presenza de novos actores internacionais contribuíu a amplificar a visibilidade do filme. O actor Jacob Elordi eloxiou publicamente a película e compartiu anécdotas so