Peóns en estradas rurais: a lección do atropelo en Tomiño

Un accidente que obriga a mirar a mobilidade desde outra perspectiva

O suceso ocorrido en Tomiño, onde unha persoa que camiñaba con muletas faleceu tras ser atropelada no arcén, debe lerse máis alá do feito concreto. Non é só unha estatística máis: é unha chamada de atención sobre como están deseñadas e xestionadas as vías secundarias en Galicia e sobre as condicións nas que se desprazan diariamente moitas persoas, especialmente as de maior idade ou con mobilidade reducida. A traxedia interpela ao conxunto da sociedade sobre prioridades de investimento e planificación urbana e rural.

A realidade de quen camiña por estradas secundarias

En numerosas parroquias e enlaces entre municipios, a ausencia de beirarrúas, a estreiteza do arcén e a iluminación insuficiente obrigan ás persoas peóns a compartir espazo cos vehículos a motor. Para alguén que utiliza muletas, cada paso por unha estrada pode converterse nunha operación de alto risco. A dispersión poboacional en Galicia e a limitada cobertura do transporte público xeran desprazamentos a pé que, noutras rexións, se resolverían con alternativas máis seguras. Este contexto socioespacial fai que a mobilidade peonil sexa un asunto de saúde pública e de dereitos cidadáns.

O que piden as persoas que se desprazan a pé

Quen camiña reclama medidas concretas: arcenes practicables, pasos peonís ben sinalizados, mellor iluminación e redución da velocidade en tramos habitados. Tamén demandan itinerarios accesibles que conecten núcleos poboacionais con servizos básicos. Implementar estas solucións non só protexe ás persoas vulnerables, senón que beneficia a toda a comunidade: reduce o risco de accidentes, promove hábitos saudables e mellora a cohesión territorial.

Comparacións útiles e solucións probadas

Outras administracións apostaron por medidas rápidas e de baixo custo que demostraron eficacia: pasos de peóns elevados, bandas sonoras, redución temporal dos límites de velocidade en tramos concretos e mellora do alumeado público. Nalgúns casos, a creación de sendeiros peonís paralelos ás estradas permitiu segregar o tráfico motorizado do tránsito a pé. Estas medidas, combinadas con campañas de concienciación e controis puntuais de velocidade, ofrecen un paquete de respostas que pode adaptarse ás particularidades da Galicia rural.

Prevención laboral e riscos no entorno costeiro

A xornada na que se produciu o atropelo en Tomiño estivo marcada por outras dúas mortes na comunidade: un accidente laboral nunha planta e o falecemento dunha traballadora do mar arrastrada por un golpe de mar. Aínda que cada caso responde a contextos distintos, todos comparten a vulnerabilidade ante entornos laborais e de tránsito sometidos a riscos previsibles. Mellorar a prevención no posto de traballo, revisar protocolos e reforzar a formación en seguridade son pasos necesarios para reducir este tipo de desenlaces.

Responsabilidades públicas e prioridades orzamentarias

A seguridade viaria en zonas non urbanas require decisións políticas concretas. Esixe priorizar partidas destinadas á adecuación de estradas secundarias, destinar recursos a proxectos de mobilidade activa e coordinar as administracións locais e provinciais para actuacións conxuntas. O custo de intervir en tramos concretos adoita ser inferior ao de asumir as consecuencias humanas e económicas dos accidentes. É, polo tanto, unha cuestión de eficiencia e de protección social.

A necesaria cultura viaria compartida

Máis alá das infraestruturas, é imprescindible fomentar unha cultura de convivencia viaria: condutores máis atentos e pacientes, peóns formados en seguridade e campañas que reforcen a empatía na estrada. A combinación de medidas físicas e educativas é a máis eficaz para transformar entornos hostís en en