Investigadores dunha empresa tecnolóxica recrearon, neurona a neurona, o cerebro da mosca da froita e púxeronno a funcionar dentro dun ordenador, conectándoo a un corpo simulado para que poida percibir e actuar. O traballo —dado a coñecer o 10 de marzo de 2026 desde Budapest— amosa que un cerebro emulado pode procesar sensacións e xerar condutas complexas sen instrucións directas, o que, segundo os seus autores, supón un avance relevante no camiño cara a emulacións cerebrais de maior escala. A demostración pretende probar que certos trazos da intelixencia poden conservarse ao trasladarse dun soporte biolóxico a un dixital. Os responsables subliñan o potencial científico do experimento, ao tempo que alertan dos límites actuais para extrapolalo a cerebros máis grandes.
A réplica informática baséase nun modelo do cerebro adulto da mosca que contén aproximadamente 125.000 neuronas e 50 millóns de senapses, unha complexidade moi superior á de traballos previos sobre vermes con apenas 302 neuronas. Para elaborar a emulación os investigadores empregaron o conectoma coñecido como FlyWire, que mapea o cableado cerebral, e integraron ese circuíto con marcos de simulación corporal e motores de física que reproducen sensacións e movemento. O resultado non é un mero cálculo illado: o circuíto informa a un corpo virtual, recibe deste estímulos visuais e táctiles e responde con movementos coordinados.
Segundo relata Alex Wissner-Gross na cobertura do experimento, a mosca dixital amosou comportamentos recoñecibles como camiñar, asearse e buscar alimento sen que eses actos foran programados de forma explícita. Esas accións apareceron de maneira emerxente a partir da interacción entre a emulación neuronal e o contorno simulado, o que os autores interpretan como a posta en marcha dun lazo pechado percepción-acción. A escena foi rexistrada e documentada polo equipo, que tamén publicou vídeos e datos da simulación para o seu exame público.
O texto orixinal que difundiu a noticia está asinado por Giulio Prisco, e foi reproducido con autorización en varios medios dixitais. A nova demostración emprega ferramentas como NeuroMechFly para modelar o corpo e MuJoCo como motor de física, de xeito que as sinais xeradas pola rede neuronal emulada tradúcense en comandos motores e estes, á súa vez, crean novas sinais sensoriais. Esa retroalimentación convérte a proba nunha experiencia dinámica, moi distinta das recreacións estáticas que até agora dominaban a literatura.
Os autores do proxecto defenden que, ao completar o circuíto entre percepción e acción, a emulación permite estudar como os circuítos reais xeran comportamento, o que pode servir para testar hipóteses neurobiolóxicas e mellorar modelos de intelixencia artificial inspirados na bioloxía. Ademais, sinalan que dispoñer dun cerebro funcional nun contorno controlado abre posibilidades para explorar a relación entre conectoma e conduta dunha maneira máis directa que con experimentos en animais vivos. Sen embargo, insisten en que se trata dunha proba de concepto e non dunha réplica perfecta da bioloxía.
Entre as limitacións que destacan os especialistas figura a enorme demanda computacional de executar redes dese tamaño en tempo real e a incerteza sobre canto da actividade simulada reproduce fielmente procesos bioquímicos e electrofisiolóxicos complexos. Escalar a técnica a cerebros de mamíferos ou ao humano implicaría un incremento case inimaxinable na cantidade de neuronas e senapses a modelar, ademais de desafíos éticos e regulatorios para os que aínda non existe consenso sobre como afrontalos. A preservación da identidade, a posibilidade de experiencia consciente e a responsabilidade sobre sistemas que emulen procesos mentais son debates abertos.
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.