Pedro Sánchez e Alberto Núñez Feijóo cumpren este marzo un ano sen manter un encontro bilateral, tras a última reunión celebrada en La Moncloa hai doce meses para abordar o gasto en defensa. Desde entón non houbo chamadas nin citas fixadas entre o presidente do Goberno e o líder do PP, pese á tensión xerada pola guerra en Oriente Medio e á crise enerxética, factores que segundo fontes oficiais non provocaron un desxeo nas súas relacións. A reunión prevista para o 19 de xaneiro, na que se debía tratar o envío de tropas a Ucraína, quedou aprazada polo accidente ferroviario de Adamuz e nunca se retomou.
O encontro de hai un ano, incluído nunha rolda de contactos para consensuar o incremento do gasto militar, non serviu para pechar diferenzas e o Executivo finalmente elevou a partida ata o 2,1% do PIB sen someter a decisión a votación no Congreso. Esa forma de proceder alimentou a desconfianza en Génova e marcou o ton dunha relación que desde entón foi errática e distante. A falta de acordos en asuntos de Estado —segundo analistas— deixou un baleiro de coordinación en política exterior nun momento de alta volatilidade internacional.
En lugar de contactos directos entre os dous líderes, o Goberno optou por unha rolda de chamadas entre voceiros e por encontros a nivel técnico para explorar medidas antiinflacionarias, unha labor coordinada polo ministro de Presidencia e Xustiza, Félix Bolaños. Estas conversas desenvolvéronse, en boa medida, por teléfono e cun formato que o Executivo presenta como igualitario para todos os grupos parlamentarios. A oposición criticou que ese esquema non substitúe a información e o diálogo político entre os máximos responsables, especialmente en relación coa postura de España fronte aos conflitos internacionais.
Tras o accidente de Adamuz houbo un breve episodio de contactos para intentar rebaixar a tensión: o xefe de Gabinete de Presidencia, Diego Rubio, puxose en comunicación coa súa homóloga en Génova, Marta Varela, tras as queixas pola falta de información. Fontes gobernamentais sinalaron entón que a traxedia e o contexto internacional deberían propiciar unha reflexión compartida, e algúns agardaban que se abrira unha fiestra de entendemento. Con todo, eses xestos non se traduciron nunha axenda común nin en encontros presenciais entre Sánchez e Feijóo.
Os dous dirixentes só coincidiron en seis reunións desde que Feijóo asumiu a dirección do PP, hai case catro anos, un ritmo de encontros escaso que contribuíu a que as diferenzas se enquistasen. Varias desas citas concentráronse na rolda para tratar o gasto en defensa, pero fóra dese eido as conversas foron esporádicas e, en moitas ocasións, marcadas pola confrontación pública. A distancia acentuouse tamén pola carga simbólica que teñen decisións pasadas sobre guerra e alianzas internacionais, que o PP e o PSOE interpretan de xeitos enfrontados.
A actual escalada en Oriente Medio e a incerteza nos mercados enerxéticos amosaron a ausencia dun fronte común entre o Goberno e o principal partido da oposición. A dirección popular reprochou ao Executivo que non ofrecese información puntual sobre a posición de España e sobre as posibles implicacións das tensións internacionais. Desde Moncloa, a resposta foi que a comunicación con todos os grupos farase a través dunha intervención pública do presidente o próximo 25 de marzo no Congreso, fórmula que o PP considera insuficiente para acordos de calado.
A fractura sobre asuntos de Estado ten efectos prácticos: dificulta a procura de consensos imprescindibles para misións internacionais, decisións sobre defensa e paquetes de resposta ante a inflación e a crise enerxética. No taboleiro
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.