O presidente dos Estados Unidos, Donald Trump, afirmou o 11 de marzo de 2026 no xardín da Casa Branca que a súa administración podería “cortar o comercio con España” e acusou a Madrid de non cooperar con Washington, en particular en materia de defensa. As declaracións producíronse antes de que o mandatario se dirixise á Base Conxunta Andrews para abordar asuntos económicos, segundo recolleron medios estadounidenses. Trump vinculou a súa ameaza comercial ao que describiu como a falta de compromiso de España coa OTAN e criticou o que, ao seu xuízo, é unha repartición inxusta das cargas. As súas palabras acenderon as alarmas diplomáticas polo posible impacto nas relacións bilaterais.
O presidente estadounidense dixo á prensa que non entende “qué está a facer España” e engadiu que os aliados europeos foron “moi malos coa OTAN”, unha queixa recorrente na súa retórica. Trump sostivo que Estados Unidos protexe eses países pero que moitos deles non están a pagar “o que lles corresponde”, unha referencia implícita ao obxectivo de gasto en defensa fixado pola Alianza. Tamén lanzou a posibilidade, sen detallar mecanismos, de restringir o comercio como resposta a esa suposta descooperación. O ton e o fondo das declaracións evocan episodios anteriores nos que a Casa Branca presionou socios transatlánticos polo gasto militar.
Ata o peche desta edición non se rexistrara unha réplica oficial inmediata desde o Goberno español; fontes diplomáticas consultadas sinalaron que a protesta formal, se procede, canalizarase polos cauces habituais entre embaixadas e ministerios. Na Unión Europea e na OTAN, en xeral, as diferenzas con Washington trátanse en foros multilaterais antes de desembocar en medidas unilaterais. Expertos en relacións internacionais advirten de que, máis aló da retórica, unha decisión de cortar o comercio cun aliado supoñería custos políticos e económicos para ambas partes e esixiría pasos administrativos complexos.
A crítica de Trump enmárcase na longa discusión sobre o obxectivo do 2% do PIB destinado a defensa que a OTAN fixou para os seus socios. España, como outros membros europeos, incrementou o seu gasto militar nos últimos anos, aínda que historicamente estivo por baixo do umbral establecido pola Alianza. As fontes políticas subliñan que o aumento do gasto é un proceso gradual e que as comparacións non sempre son homoxéneas polas diferentes estruturas orzamentarias. Analistas lembran que as obrigas de defensa forman só unha parte do entramado de cooperación transatlántica, que inclúe intelixencia, loxística e accións conxuntas.
Desde o punto de vista económico, o intercambio entre España e Estados Unidos abarca sectores como a automoción, a alimentación, o turismo e a inversión industrial, polo que calquera tensión sostida podería repercutir en empresas e postos de traballo. Aínda así, impor barreiras comerciais con un aliado tradicional non é doado: supoñería revisar acordos arancelarios e comerciais e, en moitos casos, enfrontarse á reacción dos mercados e doutros socios. Xuristas e economistas consultados sinalan que Washington dispón de ferramentas executivas para aplicar sancións ou restricións, pero tamén que esas medidas adoitan ter un custo político doméstico e requiren xustificación legal.
O escenario de confrontación diplomática non é novo na era de Trump. O presidente estadounidense utilizou en ocasións a ameaza comercial como alavanca de negociación con socios aliados e puxo en dúbida a solidariedade da OTAN en varias ocasións. Esa estratexia, afirman analistas, busca presionar para obter concesións rápidas, pero a miúdo xera desgaste nas alianzas e resistencia institucional en Bruxelas e nos propios Estados Unidos. A persistencia dese estilo presidencial plantea interrogante
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.