Laura Suárez, productora viguesa, perdeu o contacto co director iraniano Mohammad Hormozi, que reside en Teherán; a última mensaxe que recibiu, fai unha semana, era un breve correo en persa no que el aseguraba estar ben e mencionaba que sufría «a guerra», ao tempo que lle pedía que xestionase a presenza do cortometraxe nun festival. O filme, titulado «Orosi», foi rodado de xeito clandestino nun hospital e nace como resposta á represión tras as protestas que estalaron en Irán en 2022, tras a morte de Mahsa Amini. A falta de noticias sobre o director e a situación dos equipos que traballan alí acendeu as alarmas no entorno do proxecto en Galicia.

Suárez, licenciada en Dereito e con traxectoria no sector financeiro en Vigo, tivo que recorrer ao tradutor de Google para entender a última mensaxe en persa; eran apenas unhas liñas que confirmaban que Hormozi estaba ben, pero aludían á dureza do conflito e á urxencia de inscribir o filme nunha mostra cinematográfica que o seleccionara. Desde entón non houbo resposta ás súas chamadas nin aos intentos de conseguir novas por vías informais, o que agravou a preocupación de amigos e colaboradores. O contexto internacional, marcado por tensións en Oriente Medio, complica ademais calquera verificación directa sobre a súa situación.

O encontro entre a productora viguesa e o cineasta iraniano produciuse en 2020 en Estambul a través dunha amiga común da infancia que traballa en televisión; pese á ausencia de experiencia previa en produción audiovisual, Suárez decidiu implicarse no proxecto pola forza da historia e pola amizade consolidada con Hormozi. «Foi unha iniciativa nacida da confianza e do desexo de contar algo que non podía quedar en silencio», explica a productora, que viaxa con frecuencia e seguiu de cerca as vicisitudes do rodaxe desde Galicia. A súa implicación permitiu sacar adiante unha película que, pola súa natureza e temas, tivo que ser filmada con discreción.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

«Orosi» foi rodada ao longo de catro noites no interior dun hospital iraniano, en condicións de risco e ao bordo do legal, segundo describe a productora. A trama céntrase nunha compositora de recoñecemento internacional, interpretada por Arezoo Tajnia, que ao intentar regresar ao seu país é retida e decide crear unha peza musical como acto privado de resistencia fronte á represión. A cinta, que aborda con sutileza e elegancia a asfixia da liberdade artística e a violencia cotiá contra as mulleres, obtivo o premio ao Mellor Director no Planos Film Fest de Tomar o pasado novembro.

O director, formado na escola do tamén cineasta iraniano Asghar Farhadi, explorou nos seus traballos anteriores a capacidade da arte para sobrevivir en contextos adversos; o seu cortometraxe previo, «Innerself», xa abordaba a creación baixo presión. A propia Suárez destaca que esa filiación intelectual e a coherencia temática de Hormozi foron claves para aceptar a produción: «As súas películas sempre levan unha mensaxe, e esta necesitaba visibilidade». Nun país onde a disidencia cultural pode acarrear represalias, cada rodaxe e cada proxección son afrontados cunha mestura de cautela e urxencia.

A morte de Mahsa Amini e as protestas que seguiron en 2022 constitúen o pano de fondo da peza, segundo a productora: un punto de inflexión que puxo sobre a mesa a violencia estatal e a penalización da liberdade feminina en Irán. Desde entón, o panorama para cineastas, intérpretes e produtores críticos volveuse máis perigoso, con controlos, censura e persecucións que obrigan a operar nas marxes. «Rodar alí significa aceptar riscos; moitas veces traballamos con códigos e precaucións para protexer a quen participa», sinala Suárez.

A ausencia de noticias sobre Hormozi galvanizou o seu contorno profesional e persoal, que teme tanto pola súa integridade física como pola continuidade do curto en circuitos internacionais. En Tomar, a película xa comezou a abrir portas e a xerar debate, e a súa posible desaparición ou silenciamento representaría unha perda para a visibilidade das voces disidentes iranianas. Suárez confía en que a exhibición en festivais axude a pór o foco sobre o caso e a crear redes de apoio que permitan localizar o director.

O episodio evidencia a fragilidade dos pontes culturais entre Galicia e países con réximes represivos, e subliña a vulnerabilidade de quen se esforza por documentar e narrar realidades incómodas desde o interior. Mentres a productora viguesa prosigue cos intentos de contacto e coordina a presenza do film en certames, o destino de Hormozi segue sendo incierto e a comunidade artística á que pertence permanece en estado de alerta. A historia de «Orosi» e de quen a fixeron posible converteuse nun recordatorio de que a arte non só relata a realidade: ás veces a padece.