Laura Suárez, productora viguesa, perdeu o contacto co director iraniano Mohammad Hormozi, que reside en Teerán; a última mensaxe que recibiu, hai unha semana, era un breve correo en persa no que el aseguraba estar ben e mencionaba que sufría «a guerra», ao tempo que lle pedía que xestionase a presenza do curto no festival. O filme, titulado «Orosi», foi rodado de forma clandestina nun hospital e nace como resposta á represión tras as protestas que estalaron en Irán en 2022, despois da morte de Mahsa Amini. A falta de novas sobre o director e a situación dos equipos que traballan alí acenderon as alarmas no entorno do proxecto en Galicia.
Suárez, licenciada en Dereito e con traxectoria no sector financeiro en Vigo, tivo que recorrer ao tradutor de Google para comprender a última mensaxe en persa; era apenas unhas liñas que confirmaban que Hormozi estaba ben, pero aludían á dureza do conflito e á urxencia de inscribir o filme nunha mostra cinematográfica que o había seleccionado. Desde entón non houbo resposta ás súas chamadas nin aos intentos de obter novas por vías informais, o que agravou a preocupación de amigos e colaboradores. O contexto internacional, marcado por tensións no Oriente Medio, complica ademais calquera verificación directa sobre a súa situación.
O encontro entre a productora viguesa e o cineasta iraniano produciuse en 2020 en Estambul a través dunha amiga común da infancia que traballa en televisión; pese á ausencia de experiencia previa en produción audiovisual, Suárez decidiu implicarse no proxecto pola forza da historia e pola amizade consolidada con Hormozi. «Foi unha iniciativa nacida da confianza e do desexo de contar algo que non podía quedar en silencio», explica a produtora, que viaxa con frecuencia e seguiu de cerca as vicisitudes da rodaxe desde Galicia. A súa implicación permitiu sacar adiante unha película que, pola súa natureza e temas, tivo que ser filmada con discreción.
«Orosi» foi rodada ao longo de catro noites no interior dun hospital iraniano, en condicións de risco e ao borde do legal, segundo describe a produtora. A trama céntrase nunha compositora de recoñecemento internacional, interpretada por Arezoo Tajnia, que ao intentar regresar ao seu país é retenida e decide crear unha peza musical como acto privado de resistencia fronte á represión. A cinta, que aborda con sutileza e elegancia a asfixia da liberdade artística e a violencia cotiá contra as mulleres, obtivo o premio ao Mellor Director no Planos Film Fest de Tomar o pasado novembro.
O director, formado na escola do tamén cineasta iraniano Asghar Farhadi, explorou nos seus traballos anteriores a capacidade da arte para sobrevivir en contextos adversos; o seu curto previo, «Innerself», xa abordaba a creación baixo presión. A propia Suárez remarcas que esa filiación intelectual e a coherencia temática de Hormozi foron clave para aceptar a produción: «As súas películas sempre levan unha mensaxe, e esta necesitaba visibilidade». Nun país onde a disidencia cultural pode acarrear represalias, cada rodaxe e cada proxección son afrontadas cunha mestura de cautela e urxencia.
A morte de Mahsa Amini e as protestas que seguiron en 2022 constitúen o pano de fondo da peza, segundo a produtora: un punto de inflexión que puxo sobre a mesa a violencia estatal e a penalización da liberdade feminina en Irán. Desde entón, o panorama para cineastas, intérpretes e produtores críticos volveuse máis perigoso, con controis, censura e persecucións que obrigan a operar nos márxes. «Rodar alí significa aceptar riscos; moitas veces traballamos con códigos e precaucións para protexer a quen participa», sinala Suárez.
A ausencia de noticias
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.