O Goberno de Uruguai, presidido por Yamandú Orsi, acoutou o custo que supón substituír as dúas patrulleiras oceánicas encargadas en 2023: arredor de 60 millóns de dólares por unidade, o que sitúa a factura total en uns 120 millóns de dólares. A cifra contrasta co importe inicialmente adxudicado ao estaleiro vigués Cardama, un contrato por 82,5 millóns de euros que foi subscrito en decembro de 2023 e rescindido formalmente o pasado febreiro polo novo Executivo uruguaio, que acusa á compañía de fraude.
A rescisión, a cifra e as consecuencias inmediatas
Na práctica, o montante anunciado por Orsi implica un custo por unidade sensibelmente superior ao que figuraba no contrato orixinal: os 82,5 millóns de euros correspondían ás dúas patrulleiras, é dicir, algo máis de 41,25 millóns de euros por barco. O propio presidente admitiu ante a prensa que “é o que sería viable gastar” e subliñou que, máis aló do prezo, “máis importante ou tan importante como o custo é como o pagas”, defendendo a opción dunha negociación directa entre Estados.
O Executivo uruguaio amosou, ademais, a súa disposición a aceptar a doazón temporal da patrulleira oceánica Resiliance, propiedade da Garda Costeira dos Estados Unidos, como solución interina para manter operativas as labores de control marítimo. Mentres tanto, o Ministerio de Defensa traballa na preselección de oferentes —entre eles a española Navantia, con instalacións en Galicia— para un novo proceso que, segundo as autoridades, esixirá condicións técnicas equivalentes ás plantexadas orixinalmente para a Armada Nacional.
Desde a administración uruguaia asegúrase que a rescisión do contrato “non foi recorrida polo estaleiro”, en palabras do prosecretario da Presidencia, Jorge Díaz, quen lembrou que a medida é definitiva e que “o que queda pendente son as consecuencias da rescisión, que son os danos e prexuízos”. Polo outro lado, Cardama mantén que “non renuncia a ningunha acción legal” e estuda “outros camiños” para defenderse, unha vía que pode prolongar o litixio e elevar os custes finais para ambas partes.
Por que sobe tanto o prezo: mercado, equipamento e loxística
Que unha patrulleira de alerta oceánica pase de custar arredor de 41 millóns de euros a poder acadar a franxa de 60 millóns de dólares responde a varias causas. Primeiro, a demanda global de buques de vixilancia creceu nos últimos anos pola proliferación de operacións contra a pesca ilegal e o narcotráfico en augas rexionais, algo que afecta especialmente a países con amplas zonas económicas exclusivas como Uruguai.
Así mesmo, o custo de sensores, radares, sistemas de comunicacións, integración de plataformas e, en moitos casos, propulsión híbrida ou medidas de redución da firma acústica elevan rapidamente a factura. Non hai que esquecer a inflación nos insumos e a cadea de subministración: aceiro especializado, electrónica avanzada e motores son hoxe máis caros e con prazos de entrega máis longos. A todo iso súmase o efecto xeopolítico: a preferencia por compras “país a país” que sinalou Orsi pode conlevar encarecementos por acordos bilaterais de soporte loxístico e transferencia tecnolóxica.
En Galicia, a noticia volveu poñer sobre a mesa a fragilidade e a fortaleza do sector naval. Os estaleiros vigueses, acostumados a contratos internacionais e a unha competencia feroz, contemplan con atención a posible reapertura do concurso. Unha adxudicación a un gran construtor como Navantia tería impacto industrial e político, máis aínda se se considera a presenza histórica da industria naval en Ferrol e a ría
