Un pequeno grupo de veciños de Santiago converteu en rutina unha tarefa discreta e necesaria: acompañar persoas maiores de residencias que chegan sós ao hospital. Encabezada por Romina Molina e coa axuda da irmá Lourdes Hernández, a iniciativa —nacida arredor da parroquia de San Fernando baixo o respaldo do párroco José María Pintos— leva case dous anos ofrecendo compañía, trámites e coidado básico en momentos críticos dentro do Complexo Hospitalario de Santiago e consultas externas.

O acompañamento en primeira persoa

A idea xurdiu de forma espontánea, lembran os seus promotores, cando un aviso por teléfono alertou sobre unha muller maior ingresada que non tiña a ninguén. Aquela chamada foi a chispa: a partir de aí organizouse un protocolo de actuación para atender casos similares e, co visto bo das residencias, comezar a intervir con coordinación previa. Non se trata dunha actividade parroquial en sentido estrito, subliñan os seus impulsores, pero o contacto desde a igrexa facilitou a ponte cos centros xerátricos e lles deu visibilidade.

Desde xuño de 2024 este grupo Voluntariado de Acompañamento Hospitalario conseguiu formar a doce voluntarios, aínda que na práctica agora son arredor de sete os que poden saír de forma habitual. O abano humano é amplo: hai xente nova, profesionais xubilados, persoas de mediana idade de perfís moi distintos que comparten tempo e disposición. O seu traballo comeza cando unha residencia notifica a necesidade: non poden entrar no hospital senesa chamada previa, e a partir de aí realizan traslados a urxencias, acompañan en ingresos e encárganse de que a persoa chegue a consultas médicas coa calma e a dignidade que merece.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

En cifras aproximadas, o grupo suma cerca de dez traslados a urxencias, sete ingresos hospitalarios e arredor de corenta consultas médicas acompañadas desde que empezaron. Aínda así, a limitada dispoñibilidade obrígaos a facer fronte a decisións difíciles; segundo relatan, tiveron que deixar sen atender ata sete solicitudes por falta de mans. Esa realidade plantexa a pregunta que ronda a quen manteñen a iniciativa: como sosterse un servizo que a rede pública non cobre e a demanda multiplica?

Un problema con raíces profundas en Galicia

A soidade non desexada entre as persoas maiores non é unha anécdota nesta comunidade. Galicia, con poboación envellecida e unha dispersión territorial que tensiona os coidados, ve como o círculo de apoio social de moitos residentes se reduce co paso do tempo. Non é a primeira vez que as parroquias e organizacións veciñais enchen baleiros que as políticas públicas aínda non alcanzan: a implicación da igrexa de San Fernando neste caso é un exemplo contemporáneo dunha tradición local que mistura o comunitario co asistencial.

No tecido hospitalario, as urxencias e as consultas externas poden resultar intimidantes para quen chega sen acompañamento: mover historiais, explicar síntomas, axudar a comer ou simplemente soster unha man durante a espera son tarefas que marcan a diferenza entre un ingreso traumático e un humanizado. Os responsables do proxecto sinalan que, se unha soa habitación pode amosar dous pacientes sen acompañante, a magnitude do fenómeno no conxunto do hospital é moito maior do que parece á primeira vista.

Repercusións e pasos seguintes

Manter o servizo esixe máis que boa vontade. Os voluntarios subliñan a necesitade de formación específica —xestión emocional, protocolos sanitarios básicos, coñecementos sobre a mobilidade e a administración hospitalaria— e o establecemento de acordos formais con residencias e co propio centro sanitario