Willie Nile protagonizou este xoves no Garufa Club de A Coruña un concerto no que celebrou os vinte anos do seu disco Streets of New York e deixou claro que non lle incomoda ser equiparado con Bruce Springsteen, a quen considera un bo amigo. O cantautor de Búfalo atraiu a un público numeroso con temas como One Guitar e Across the River, ofrecendo unha noite de rock enérxico e letras de corte narrativo. A actuación, incluida nunha xira que percorre varias cidades europeas, subliñou o vixésimo aniversario dun dos seus traballos máis recordados.

Sobre o escenario Nile despregou unha enerxía veterana pero fresca, alternando pezas máis roqueiras con cancións íntimas que conectaron coa sala desde os primeiros compases. O público respondeu con familiaridade aos himnos do autor, e o artista, coa súa inseparable Fender Telecaster e lentes de sol, foi desgranando un repertorio que repasou boa parte da súa traxectoria. A mestura de cancións clásicas e composicións máis recentes serviu para remarcar a continuidade dun músico que segue en plena forma.

Nado como Robert Anthony Noonan en Búfalo en 1948, Nile construiu unha carreira marcada polo seu vínculo coa tradición do rock urbano estadounidense e polas colaboracións con figuras de renome. Compartiu escenario en numerosas ocasións con Bruce Springsteen, relación que o propio Nile describiu como de amizade e respecto mutuo. Esa vinculación con Springsteen converteuse en parte do imaxinario que acompaña a súa carreira, algo que o cantante asume con naturalidade.

CONTENIDO PATROCINADO

Salado Golf & Beach Resort

Descubre la oportunidad de inversión más exclusiva del Caribe. Villas de lujo con retorno garantizado del 12% anual en Punta Cana.

Conoce más →

Na conversa coa prensa durante a súa estancia en A Coruña, Nile explicou que a comparación con outros artistas non o altera: para el sempre primou a honestidade das cancións por riba da etiqueta mediática. Contou que ás veces a historia xorde antes ca melodía e outras veces é a música a que empurra a letra, e subliñou o seu interese polos soñadores e polos marxinados, personaxes recorrentes dos seus relatos. Dixo tamén que a rúa e a cidade foron as súas grandes mestras, fontes constantes de inspiración.

Recordou ademais os comezos e a repercusión do seu primeiro álbum, que lle abriu portas cando tiña unha familia que manter e necesidades económicas palpábeis. Aceptou a atención da crítica sen que a fama se convertese en obxectivo: para Nile a prioridade sempre foi a música e o desexo de que as súas cancións sirvan de alento. Esa perspectiva pragmática e comprometida coa profesión permitiulle manter unha carreira longa e coherente, lonxe dos focos do estrellato comercial.

O artista non eludiu a actualidade política do seu país e recoñeceu que as súas cancións a miúdo nacen nun contexto de polarización e crise social, situacións que alimentan tanto a preocupación como a urxencia de transmitir esperanza. Afirmou que en tempos de incerteza a música pode ser unha enerxía positiva que axude a conectar ás persoas e a recordar a dignidade de quen quedan á marxe. Esa mestura de denuncia e consolo é unha constante no seu cancioneiro.

Para a cidade coruñesa, a presenza de Nile supuxo ademais unha xornada na que a costa e o porto pareceron resoar cun aire de Manhattan, segundo comentou o propio músico durante a velada. O Garufa Club, de aforo reducido, amplificou a proximidade entre o público e o intérprete, que intercambiou anécdotas sobre a creación dalgunhas cancións e agradeceu o apoio dos asistentes. A noite deixou a impresión dun artista que celebra a súa obra con humildade e eficacia escénica.

Tras a parada en A Coruña, Nile continúa unha xira que pretende reivindicar a vixencia de Streets of New York e do seu catálogo en xeral, e mantén a idea de que a música debe servir para unir e para narrar historias humanas. Aos seus case oito décadas de vida, o músico continúa na estrada, agradecido polas amizades e polas oportunidades que lle permitiron seguir tocando. A súa mensaxe final foi de gratitude: a música, dixo, segue sendo a maneira máis clara de manter a esperanza en pé.