A actualidade informativa vese marcada por Yayo Cáceres: teatro é, un desenvolvemento que os observadores cualifican como un dos máis relevantes do período actual.
As ramificacións destes eventos exténdense máis alá do inmediatamente visible.
Detalles do espectáculo ‘Tebanas’
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada.
Esquilo, Sófocles e Eurípides -os tres grandes autores do teatro grego clásico- son a base de ‘Tebanas’, o espectáculo de Ay Teatro que chega este xoves 22 ao Teatro de La Abadía, onde estará ata o 15 de febreiro.
‘Edipo Rei’, ‘Sete contra Tebas’, ‘Fenicias’ e ‘Antígona’ forman parte da dramaturxia realizada por Álvaro Tato -que inseriu unha homenaxe a Aristófanes cun fragmento de ‘Os mortos’ e outro da ‘Antígona’ de María Zambrano– para unha función dirixida por Yayo Cáceres.
Tato e Cáceres forman -xunto coa produtora Emilia Yagüe– Ay Teatro, unha compañía que naceu hai sete anos ao abeiro de Ron Lalá, grupo ao que ambos están vinculados.
«Álvaro e eu necesitabamos unha estrada paralela -explica Yayo Cáceres- na que poder realizar o que sabemos que nunca imos facer con Ron Lalá. Son camiños paralelos».
A compañía -que xa estreou seis espectáculos- ten como «un dos obxectivos principais propiciar un achegamento artístico aos clásicos desde puntos de vista insólitos ou sorprendentes».
É o que se busca tamén ao poñer en pé ‘Tebanas’, que Tato e Cáceres comezaron a sobrevoar durante a pandemia.
«De feito, Álvaro escribiu a versión xa daquela, pero quedou no tinteiro… Pero visto como está o mundo e o que sucede día a día, cremos que é imprescindible contar estas historias pasadas para mellorar o presente e posuír un bo futuro.
Fálase de pactos non cumpridos, fálase de inmigrantes, de exiliados, fálase do dereito a unha morte digna e a unha sepultura… Edipo regálanos unha das frases máis extraordinarias que se escribiron nunca: ‘que ninguén considere que foi feliz ata que chegue o final da súa vida e vivise a salvo da dor’.
É demoledoramente actual co que vemos ao noso redor, e creo que, como cidadáns, temos a obriga de posicionarnos ante isto e dicir que detrás está a vida da xente… Sempre».
Pasaron máis de dous mil anos desde os tempos dos tres autores gregos, e seguimos a falar dos mesmos problemas e a cometer os mesmos erros. Non aprendemos nada.
Reflexións sobre a condición humana
«Nin aprenderemos -cre Yayo Cáceres-; creo que é a condición humana. Tampouco creo que nada sexa bo ou malo; todos somos luz e sombra e respondemos co que nos vén.
As catro ou cinco cousas que nos desvelan aos seres humanos seguen sendo as mesmas: o amor, a amizade, a terra, a tribo, a morte, non saber de onde vimos nin a onde imos… Vivimos dando voltas arredor do mesmo e, na miña opinión, vivimos facendo autoficción; preguntándonos en que lugar se entroncan os clásicos con cousas da nosa propia existencia, ¿por que a un lle xorde realizar determinada obra e outra non? Creo que é porque ten que ver con como nos criamos e o que vivimos».
Asegura Yayo Cáceres que abordaron a traxedia «desde un lugar de rabia; non como algo intelectual de xente falando desde un lugar elevado, senón como un conflito familiar de irmáns que se pelexan.
Cando Edipo mata a Layo tería 15 anos, así que tería 40 cando pasa o que pasa; os seus fillos deben ter vinte e pico anos. É dicir, estamos a falar de xente moi
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.