A Fonsagrada rende tributo ao xenio da viñeta co novo Centro Cultural Forges

A Fonsagrada deixou de ser considerada a eterna esquecida para converterse, por dereito propio, no principal refuxio do humor gráfico no rural galego. Este fin de semana, o concello lucense inaugurou un espazo expositivo dedicado a un dos ilustradores máis universais do país. O proxecto atopa a súa xustificación máis profunda nas raíces familiares do debuxante, cuxo pai viu por primeira vez a luz nesta mesma terra de montaña.

O latexo da montaña lucense

A ninguén se lle escapa que a Galicia interior leva décadas loitando contra o pantasma do abandono demográfico. As cifras de despoboamento falan por si soas en tantas comarcas do sueste de Lugo. Poucas veces, porén, este esforzo constante de resistencia se ve recompensado cun proxecto de tan notable calado cultural. No pleno corazón da vila, as antigas dependencias administrativas mudaron a súa pel para ofrecer unha nova vida. O edificio que un día albergou a casa consistorial é agora o encargado de preservar para a posteridade o inmenso legado do ilustrador.

Quen teña percorrido algunha vez os vales que vertebran o oriente lucense, cruzando pontes de pedra sobre o Navia ou sorteando a dureza dos invernos na comarca, saberá que a orografía non perdona. Precisamente por iso, o feito de que un espazo destas características abra as súas portas de forma permanente adquire unha dimensión que trascende a simple oferta de lecer. É unha declaración de intencións. É cravar unha bandeira reivindicativa nun territorio que se resistía a quedarse sen infraestruturas de calidade. Demasiado tempo na marxe dos grandes investimentos autonómicos.

A familia, o nexo de unión máis aló do papel

Este pasado sábado, decenas de veciños congregáronse nas inmediacións do novo recinto. Non querían perdérense un acontecemento que moitos xa consideran histórico. As cadeiras dispoñéronse no exterior do inmoble, adaptando a arquitectura tradicional e a praciña principal ás necesidades dun acto multitudinario. A presenza institucional de alto nivel confirmou de xeito rotundo o respaldo de Madrid ao proxecto. O titular da carteira de Asuntos Exteriores do Goberno central viaxou expresamente ata a localidade para encabezar a apertura oficial, un xesto que evidencia o peso específico que tiña o homenaxeado na sociedade española.

O compoñente emocional marcou de principio a fin unha xornada repleta de guiños á memoria. A viúva do xenio da viñeta, xunto aos seus fillos, netos e irmáns, ocupou as primeiras filas durante os diferentes discursos. Alí atopábanse para recibir a gratitude dun pobo enteiro que sempre considerou ao artista como a un veciño máis. Un representante da familia aproveitou a intervención pública para subliñar que as paredes deste antigo consistorio funcionarán desde agora como un vínculo permanente de unión entre o seu liñaxe e o territorio que viu nacer ao seu devanceiro. A emoción, simplemente, latexaba a flor de pel.

A retranca como patrimonio inmaterial

Convén recordar a inmensa dimensión sociolóxica do personaxe agora homenaxeado. O xenio creativo deste observador incansable logrou que millóns de lectores se enfrontasen á crúa actualidade a través da súa particular lente. A súa capacidade para destilar a complexidade da política nacional e os vicios da sociedade nun só encadre converteu o seu traballo diario nun piar fundamental do xornalismo neste país. O rexedor local, durante a súa intervención na praza, foi moi explícito ao respecto. Recalcou diante dos asistentes a estreita relación que o ilustrador mantivo sempre cos seus paisanos, colaborando de xeito altruísta en cantas iniciativas culturais xurdiran do concello.