Actualidade: Juncal, a paciente de cancro de mama que corre medias maratóns: «o cancro salvoume a vida»

Os últimos acontecementos relacionados con Juncal, paciente con cancro de mama, que xeraron un intenso debate na opinión pública. Analistas e especialistas coinciden en sinalar que nos atopamos ante un punto de inflexión que podería marcar o rumbo dos próximos meses.

Os detalles que saíron á luz revelan unha situación complexa que require un análisis detallado. Juncal ten 49 anos, aínda que a idade dos músculos das súas pernas é de 40 e a dos seus abdominais, 35. No cole era un desastre na Educación Física, pero o pasado maio correu unha media maratón en California. Tiña un posto de alta responsabilidade nunha empresa; con todo, agora non quere nin escoitar falar de volver a esa vida frenética. Esta é unha historia de contradicións. «A min o cancro salvoume a vida», asegura a protagonista desta historia, durante a charla telefónica que mantén con ABC con motivo do Día Mundial do Cancro de Mama. Hai 11 anos, en maio de 2014, Juncal estaba no hospital tras dar a luz ao seu cuarto fillo. Naquel momento, cando empezou a dar o peito ao seu bebé, notou un bulto no peito do tamaño dunha lentella. «Era raro. Non era o bulto típico da leite. Lembro que lle dixen ao meu marido: ‘a ver se vou ter cancro’». Con todo, as médicas que a viron non lle deron importancia. Adxudicárono á lactación e recomendaronlle esperar a deixar de dar o peito para revisalo. Ao contrario dos seus outros tres fillos, co cuarto, cando terminou a baixa, Juncal decidiu tomar unha excedencia para coidar aos seus pequenos. «Como tiña dispoñibilidade, voltei ao médico cando rematei a lactación porque o bulto seguía aí. Se tivese estado a traballar non ía ir porque nunca tiña tempo», asegura. A finais de 2014 díxeronlle que non tiña mala pinta, pero que lle farían unha ecografía para descartalo. En xaneiro de 2015, oito meses despois de dar a luz, a eco revelou que iso si era preocupante. «Dixéronme se me podía quedar máis tempo para realizarme unha mamografía e quedei. Nos tempos nos que traballaba, tería que saír correndo á seguinte reunión», sinala. Uns días despois chegaron a resonancia magnética e a biopsia. Cando lle estaban a facer a biopsia, preguntou se viran algo na resonancia. «Pois si, confírmase que tes cancro e é malo», responderonlle. Antes de ter os resultados da biopsia, Juncal decidiu pedir unha segunda opinión. E así foi como chegou á doutora Marta Santisteban, oncóloga médica do Cancer Center da Clínica Universidade de Navarra. Os resultados da biopsia revelaron un cancro de mama en estadio 3. Non había metástases máis aló dos ganglios, pero era un tumor de 6 centímetros, moi agresivo e, pola idade, de evolución rápida. «O prognóstico foi: ‘imospoñerche un tratamento co que agardamos que cures, pero non hai nada seguro, dependerá de como reacciones’. A miña nai e a miña irmá choraban e eu non. Nos últimos anos acercárame moito máis a Deus e sentía que me daba forza. Pensei no positivo de ter xa un diagnóstico, de que estivese en estadio 3 e non 4, e tiña a confianza de estar en boas mans», lembra. Tamén lle preguntaron se quería ter máis fillos. Como o seu tumor é hormonodependente, desaconsellárono, pero quedouse con ganas de ter o quinto. Sometéuse a 8 ciclos de quimioterapia, entre febreiro e xuño. Conseguiron reducir o tamaño do tumor e operaron para extirlle a mama completa e os ganglios. Despois veu a radioterapia. Durante esta etapa, atopouse con xente que cando se enteraba da súa enfermidade case lle daba o pésame, e outros que lle dicían que o cancro de mama «non é nada, iso curase». «Nin vas morrer nin todo é como se non fose nada. Tanto lazo de cor rosa soa moi empalagoso. Para min o cancro é unha experiencia que me fixo medrar, salvoume a vida. Recoñezo que é un proceso durísimo e non sello desexo a ninguén. Na segunda metade da quimio doíame todo