Nun desenvolvemento que está a captar a atención de expertos e cidadáns por igual, marea azul en Iberoamérica. Esta situación, que se desenvolve nun contexto de crecente interese mediático, promete ter implicacións significativas para diversos sectores da sociedade.
Viraxe política en Iberoamérica
Os detalles que emerxeron revelan unha situación complexa que require unha análise detallada. Iberoamérica vive un viraxe político profundo: a chamada ‘marea rosa’ que tinguiu a rexión de esquerdas na última década retírase, arrasada pola inseguridade, a recesión e unha cidadanía desencantada.
Substitúena líderes de dereita –liberais, conservadores ou populistas– que prometen orde, crecemento e soberanía. Non se trata xa do tradicional péndulo que castiga aos oficialismos, senón dun cambio ideolóxico claro, que anticipa os resultados electorais.
Os datos son reveladores. En 2023, Arxentina elixiu ao libertario Javier Milei –unha figura da dereita populista, non centrodereita–; Paraguai a Santiago Peña; Ecuador a Daniel Noboa, e Guatemala a Bernardo Arévalo, un ‘outsider’ inclasificable.
En 2024, a rexión dividíuse: a esquerda conservou México (Sheinbaum), Uruguai (Orsi) e roubou as eleccións en Venezuela, onde Nicolás Maduro impediu unha vitoria segura da oposición democrática, como denunciaron os organismos internacionais.
Do outro lado, Panamá (Mulino), El Salvador (Bukele) e República Dominicana (Abinader) confirmaron o xiro á dereita. Pero 2025 foi categórico: maiorías electorais conservadoras en Bolivia (Rodrigo Paz), Chile (José Antonio Kast é favorito fronte á comunista Jeanette Jara) e Honduras (Nasry Asfura) consolidan a marea azul.
Cambio de axenda e referentes rexionais
O cambio é de fondo. A axenda política mutou: xa non se debate sobre redistribución, indixenismo ou feminismo radical, senón sobre seguridade, migración e crecemento. O ‘modelo Bukele’, con cárceres masivas e man dura, converteuse nun referente rexional.
Milei, coa súa terapia de ‘shock’ económica e retórica sen filtros, é o novo polo magnético da dereita latinoamericana. Ambos citan a Donald Trump, que non só inspira: intervén descaradamente.
En Arxentina, condicionou un paquete financeiro de 40.000 millóns ao avance electoral do mileísmo; en Honduras, o seu respaldo a Asfura alterou os resultados. E en Venezuela, apoia sen ambaxes á oposición.
Este xiro tamén responde ao esgotamento do relato da esquerda. O Grupo de Puebla –herdeiro do Foro de São Paulo– está en descomposición. Nin Petro, nin Boric, nin Lula ofrecen hoxe unha narrativa mobilizadora.
A esquerda refúxiase en nostalxias ideolóxicas que xa non conectan cos votantes preocupados polo crime organizado ou o estancamento económico. Incluso os seus aliados fuxen: a comunista chilena Jara evita mencionar ao seu partido; en Colombia, moitos desmarcáronse do caos sementado por Petro. E a Maduro, Ortega ou Díaz-Canel xa ninguén os cita, salvo para repudialos.
Repercusións internacionais e consecuencias para España
Frente a esta onda, Pedro Sánchez parece remar contra corrente. Impulsou un fronte ‘progresista’ con Brasil,
Únete a la conversación
Regístrate gratis con tu email para comentar en las noticias. Tu opinión importa.